நக்ஷத்ராவிற்கு சூர்யாவைப் பார்த்ததும் ஏற்பட்ட பயம், காதல் கனவில் மிதக்கும் சூர்யா, பெற்றோரின் அன்பு என அனைத்தும் அழகான தமிழ் நடையில் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.
வீரா டெக்சாசில் இருந்து வந்தவன், ஏர்போர்ட்டில் அவன் அம்மா அப்பாவைப் பார்த்துவிட்டு, ஆஃபீஸில் வேலை இருக்கிறது என்று கூறி கிளம்பினான்.
மீனு, யாராவையும், வினுவையும் அழைத்துக் கொண்டு விக்ரமுடன் வீட்டிற்கு கிளம்பினாள். வீட்டிற்கு செல்லும் வழியில் யாராவிடம் அவள் காலேஜ் குறித்தும், அவள் தோழிகள் குறித்தும் மீனு கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டாள். பேச்சின் ஊடே யாராவிடம், “உன்னோட இன்ஸ்டாகிராம் போஸ்டில் நீ உன் ஃப்ரெண்ட்ஸுடன் பிக்னிக் போயிருந்தியே? அந்த போட்டோவில் உனக்கு பின்னால் இருந்த ஒரு பையன் உன்னை போட்டோவிலேயே அப்படிப் பார்க்கிறானே, நேர்ல அவன் எப்படி?” என்று கேட்டாள்.
மீனு யாரை சொல்கிறாள் என்று ஒரு நிமிடம் யோசித்த யாரா, “அம்மா, அவன் என்னோட ஜூனியர்மா. நீ நினைக்கிற மாதிரி எல்லாம் அவன் கிடையாது. என்னை அவனுக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும், அதனால்தான் கோபமா பிக்னிக் வந்தான். அவன் என்னோட நல்ல ஃப்ரெண்ட்” என்றாள்.
“அப்போ அவன் உனக்கு ஃப்ரெண்ட் மட்டும்தானா?” என்றாள் மீனு.
“அம்மா… நீங்க என்ன நினைச்சு அவனைப் பத்தி கேட்டீங்கன்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது. நீங்க நினைக்கிற மாதிரி எல்லாம் அவன் கிடையாது. தவிர, எனக்கு இப்போதைக்கு லவ் பண்றதுக்கு எல்லாம் நேரம் இல்லை. நான் இப்பதான் காலேஜ் முடிச்சிட்டு வந்திருக்கேன். சோ… கொஞ்ச நாள் உங்க கையால சாப்பிட்டுட்டு ஊரைச் சுத்தப் போறேன்” என்று யாரா சொல்ல,
“அதுக்கென்ன யாரா, உனக்கு என்ன வேணுமோ சொல்லு. நான் உனக்கு எல்லாமே செஞ்சு தரேன்” என்று மீனு சொன்னதும் தான் தாமதம். அவள் அருகில் அமர்ந்திருந்த விக்ரம் திரும்பித் தன் சிரிப்பை அடக்க மிகவும் பிரயத்தனப்பட, அதைக் கவனித்துவிட்ட மீனு, திரும்பி விக்ரமின் காதைப் பிடித்து திருகி, “இப்போ எதுக்குடா நீ அந்தப் பக்கம் திரும்பிச் சிரிக்கிற? நேரடியா என்னோட சமையல் நல்லா இருக்காதுன்னு முகத்துக்கு நேரா சொல்ல வேண்டியதுதானே?” என்றாள்.
“ஏய் மீனு, வலிக்குதுடி!” என்று தன் காதிலிருந்து அவள் கையைப் பிரித்துவிட்டவன், அவள் கையில் முத்தம் வைத்து, “இந்தக் கையால நான் எத்தனை வருஷமா சாப்பிட்டுட்டு இருக்கேன். உன்னோட சமையலை நான் குற்றம் சொல்லுவேனா?” என்று அவளைத் தாஜா செய்ய, அதில் வேண்டுமென்றே தன்னைப் புகழும் தன் ஆசை கணவன் விக்ரமைப் பார்த்து மீனு சிரித்தாள்.
“அம்மா, அப்பா சொல்றது அப்பட்டமான பொய் என்று உங்களுக்கே தெரியும். ஆனா, ஏன் அப்பா சொல்றது பொய் என்று தெரிந்தும் நீங்க அவர் கிட்ட எதுவும் கேட்காமல் அமைதியா சிரிச்சிட்டு இருக்கீங்க?” என்றாள் யாரா.
“ஏய், இப்போதானே என் கையால நல்லா சாப்பிட்டு ஊரைச் சுத்தணும்னு சொன்ன. அதுக்குள்ள உன் அப்பா கூட சேர்ந்து நீயும் என்னை சமையல் நல்லா செய்றதில்லைன்னு சொல்றியா?” என்றாள் மீனு.
“ஐயோ அம்மா, நான் அப்படி எல்லாம் சொல்லலை. அப்பா உங்க சமையல் பத்தி ரொம்பப் பெருமையா பேசும்போது, நீங்க அவர் பொய் சொல்றாருனு தெரிஞ்சும் அமைதியா இருக்கீங்களே, அதுதான் ஏன்னு கேட்டேன்” என்றாள் யாரா.
“இந்த மாதிரி சின்னச் சின்ன விஷயங்களுக்கெல்லாம் கோவப்பட்டு சண்டை போட்டா குடும்பத்துக்குள்ள நிம்மதியே இருக்காது யாரா. அப்பா எப்பவும் எங்கேயும் என்னை விட்டுக் கொடுக்க மாட்டார். அப்போ அப்போ என்னைக் கிண்டல் பண்ணிப் பேசுவார். அதை நான் ஒண்ணும் பெருசா எடுத்துக்க மாட்டேன். இந்த மாதிரி சின்னச் சின்ன விஷயங்கள்தான் நம்ம வாழ்க்கையை அழகா நகர்த்திப் போகும். அவர் என்னைக் கிண்டல் பண்றாருனு எனக்கு நல்லாவே தெரியுது. நான் அதை ரொம்ப சீரியஸா எடுத்துக்கிட்டு சண்டை போட்டா நல்லா இருக்காது இல்லையா?” என்றாள் மீனு.
“நான் என்னிக்கு உன் அப்பாவைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டேனோ, அன்னிக்குல இருந்து இப்போ வரைக்கும் உங்க அப்பா என்னை எந்தத் தப்பும் சொல்லி திட்டினதே கிடையாது. நான் செய்யுற சின்னச் சின்ன தப்பக்கூட பெருசா எடுத்துக்காம எனக்குச் சப்போர்ட்டா இருந்து என் தப்பை சரி செஞ்சுக்க உங்க அப்பா நிறைய உதவி இருக்காரு. உங்க அப்பா மாதிரி ஒரு புருஷன் கிடைக்க நான் ரொம்ப கொடுத்து வச்சிருக்கணும்” என்றாள் மீனு.
மீனு சொல்வதை அவள் அருகில் அமர்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்த விக்ரம், தன்னைப் பற்றித் தன் மனைவி இவ்வளவு தூரம் ஒரு நாளும் பேசியது இல்லை. இன்று தன் மகளிடம் தன்னை விட்டுக் கொடுக்காமல் பேசும் தன் மனைவியைத் தோளோடு அணைத்துக்கொண்டார்.
இவர்கள் இருவரும் அன்யோன்யமாகவும் பாசமாகவும் இருப்பதைப் பார்த்த யாரா, “வினு, அம்மாவையும் அப்பாவையும் பார்த்தியாடா? இவங்கள மாதிரி ஒரு கப்புளை நான் இதுவரைக்கும் பார்த்ததில்லை. இனியும் பார்க்க மாட்டேன்னு நினைக்கிறேன். வேர்ல்டுலயே என்னோட அம்மா அப்பாதான் பெஸ்ட் பேர். நான் சொல்றது சரிதானே?” என்று கேட்டாள் யாரா, வினுவிடம்.
“100 இல்ல 200 சதவீதம் கரெக்ட் யாரா. அம்மா அப்பாதான் எப்பவுமே பெஸ்ட்” என்றவன், “ஃபியூச்சர்ல நானும் நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போற பொண்ணும் அம்மா அப்பா மாதிரிதான் ஒருத்தரும் ஒருத்தர் புரிஞ்சுகிட்டு, எங்கேயும் விட்டுக் கொடுக்காமல் ரொம்ப க்ளோஸா இருக்கணும்னு ஆசைப்படுறேன்” என்றான் வினு.
“ஏய் வினு, என்னடா? நேத்து வரைக்கும் எந்தப் பொண்ணைப் பார்த்தாலும் பிடிக்காது, கல்யாணம் வேண்டாம்னு சொல்லுவ. ஆனா, இன்னைக்கு என்ன கல்யாணத்தைப் பத்தி எல்லாம் பேசிட்டு இருக்க?” என்றாள் யாரா.
“ஆமா யாரா, அம்மா அப்பாவைப் பார்க்கும்போது எல்லாம் எனக்கு அவங்கள மாதிரி ஒரு லைஃப் என்னோட பார்ட்னரோட சந்தோஷமா வாழணும்னு ஆசையா இருக்கும். என்ன செய்றது, மனசு ஒரு சமயம் கல்யாணமே வேண்டாம் என்று பிடிவாதம் பிடிக்குது. இன்னொரு சமயம் அம்மா அப்பா மாதிரி ஒரு அழகான வாழ்க்கை வாழ்ந்து அனுபவிக்கணுனு ஆசையாகவும் இருக்கு” என்று சொல்லிச் சிரித்தான் வினு.
“உன்னை மாதிரி நானெல்லாம் இருக்க மாட்டேன்பா. எனக்குக் கல்யாணமும் வேண்டாம், ஒண்ணும் வேண்டாம். நான் ஜாலியா இப்படியே அம்மா சமையலைச் சாப்பிட்டு, அப்பாவோட செல்லப் பொண்ணா இருந்துட்டுப் போறேன். எனக்கு இதுல எல்லாம் கொஞ்சம் கூட இஷ்டம் இல்லை” என்றாள் யாரா.
யாரா சொன்னதைக் கேட்ட மீனு, விக்ரமின் தோளில் சாய்ந்தபடியே, “விக்ரம், இவ சொல்றதை நல்லா நோட் பண்ணி வச்சுக்க. நீ வேணா பாரு, இவள்தான் முதல்ல யாரையாவது காதலிச்சுட்டு வந்து நம்ம முன்னாடி நிக்கப் போறா” என்று சொன்னாள் மீனு.
“அப்படிச் சொல்லிட்டாங்க. நமக்கு வேலை மிச்சம். மீனும், வீணும் மாப்பிள்ளை தேடி இவளுக்காக அலைய வேண்டியதில்லை பாரு” என்றான் விக்ரம்.
அவர்கள் இருவரும் தன்னைக் கிண்டல் செய்து பேசுவதைப் பார்த்த யாரா, “உங்க அப்பா” என்று சிணுங்கி அவன் தோளில் அடித்தவள், “நீங்களும் அம்மா கூட சேர்ந்து என்னைக் கிண்டல் பண்றீங்க பாத்தியா?” என்றாள்.
“சரி சரிடா, அப்பா சும்மா கிண்டல்தானே செஞ்சேன்” என்றான் விக்ரம்.
அனைவரும் பேசிக்கொண்டு வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தனர்.
நான்கு வருடங்கள் கழித்து, யாரா இப்போதான் முதன்முதலாக அவள் வீட்டிற்கு வருகிறாள். அதனால் அவள் வருவதைத் தடபுடலாக வரவேற்க ஏற்பாடுகள் செய்திருந்தார் மௌலி. யாராவை வரவேற்பதற்காக வாசலிலேயே ஆரத்தித் தட்டுடன் சீராவும் செல்வியும் காத்திருந்தனர்.
காரை விட்டு இறங்கியதும் யாராவையும் வினுவையும் பார்த்துச் சிரித்தவர்கள், அவர்கள் இருவரையும் வாசலிலேயே நிற்க வைத்து ஆரத்தி சுத்த ஆரம்பித்தனர். அவர்கள் ஒவ்வொரு முறையும் ஆரத்தித் தட்டை சுற்றும்போதும் யாராவும் அவர்கள் சுற்றுவதற்கு ஏற்ப தன் தலையை அதனுடன் சேர்த்து சுற்றிக்கொண்டு இருந்தால்.
மீனு யாரா செய்யும் சேட்டையைப் பார்த்து, “ஒழுங்கா நில்லு பாட்டுக்கு. ரெண்டு பேரும் ஆரத்தி சுத்தும்போது இப்படிப் பண்ணாத” என்று யாராவைக் கண்டிக்க, சீரா மீனுவிடம், “உன் பொண்ணு உன்னை மாதிரிதானே இருப்பா. அப்படியே உன்னை மாதிரியே சேட்டை பண்ணிக்கிட்டு” என்று சொல்லிச் சீரா கிண்டல் செய்ய,
“உங்க அம்மா எப்பப்பாரு என்னைக் கலாய்க்கிறாங்க. அவங்ககிட்ட சொல்லி வை” என்று விக்ரமிடம் கம்ப்ளைன்ட் செய்ய, “அவங்க அவங்க பேத்திக்கு சப்போர்ட் பண்றாங்க. நான் எப்பவும் என் பொண்டாட்டிக்குத்தான் சப்போர்ட் பண்ணுவேன். அம்மா பேசினா பேசிட்டுப் போறாங்க. அவங்களே அவங்க பேத்தியை உள்ளே கூட்டிட்டு வரட்டும். வா மீனு, நம்ம ரெண்டு பேரும் உள்ளே போகலாம்” என்று சொல்லி மீனுவை தன் கைகளில் ஏந்தியவாறு வீட்டிற்குள் சென்றான் விக்ரம்.
இந்த வயதிலும் விக்ரமும் மீனும் இப்படி ஒருவருக்கொருவர் விட்டுக் கொடுக்காமல் இருப்பது பார்த்துச் சந்தோஷப்பட்டவர்கள், யாராவும் வினுவும் வீட்டிற்குள் செல்ல, பார்ட்டிகள் இருவரும் ஆரத்தி எடுத்து முடித்து, ஆரத்தித் தட்டை வேலை ஆட்களிடம் கொடுத்து, அவர்கள் யாராவுடன் வீட்டிற்குள் நுழைந்தனர்.
யாரா உள்ளே வந்ததும் தன் கைகள் இரண்டையும் விரித்துத் தலையைத் தூக்கித் தன் வீட்டின் வாசனையை கண்கள் மூடி அனுபவித்தவள், “அப்பா… எவ்வளவு நாள் ஆச்சு நம்ம வீட்டுக்கு வந்து? ஐ மிஸ் மை ஹோம்” என்று சொன்னவள், நேராக ஓடிச்சென்று ஹாலில் போடப்பட்டிருந்த சோஃபாவில் படுத்துக்கொள்ள, அருகில் இருந்த சோஃபாவில் விக்ரமின் மடியில் அமர்ந்திருந்த மீனு, “ஏய் யாரா, என்ன இது? இப்பதானே வீட்டுக்கு வந்த? போய் ஃப்ரெஷ் ஆகிட்டு வா. உனக்குப் பிடிச்சது எல்லாம் செஞ்சு வச்சுருக்கேன். வந்து சாப்பிடு” என்று சொன்னாள்.
“அம்மா ப்ளீஸ், எனக்குப் பசிக்குது. இப்பவே சாப்பிடக் குடுங்க. ஃப்ரெஷ் ஆகிட்டு வர டைம் ஆகும்” என்று தன் வயிற்றைத் தடவிக்காட்டி மீனுவிடம் யாரா கெஞ்சினாள்.
“அதெல்லாம் முடியாது. நீயும் வினுவும் போய் முதல்ல ஃப்ரெஷ் ஆகிட்டு வாங்க. அதுக்கப்புறம் எல்லாரும் சாப்பிடலாம்” என்று மீனு சொல்ல, “மாம், ஆல்ரெடி நான் சாப்பிட்டுட்டு இருக்கேன். என்னை டிஸ்டர்ப் பண்ணாதீங்க” என்று வினு டைனிங் டேபிளில் அமர்ந்து சாப்பிட்டுக்கொண்டே மீனுவிடம் சொன்னான்.
அவனைப் பார்த்த யாரா சிரித்தபடியே சோஃபாவில் இருந்து வேகமாக எழுந்து ஓடியவள், வாஷ்பேஷனுக்குச் சென்று கையைக் கழுவி விட்டு வந்து சாப்பிட அமர்ந்தாள். இவர்கள் இருவரும் எவ்வளவு பெரியவர்கள் ஆகியும் கூட இன்னும் பொறுப்பில்லாமல் இருப்பதைப் பார்த்த மீனுவுக்கு டென்ஷன்தான் ஆனது.
“பாரு விக்ரம், இவங்க ரெண்டு பேரும் என்ன பண்றாங்கன்னு? இவ்வளவு பெருசாயிட்டு கொஞ்சம் கூட பொறுப்பில்லாமல் இருக்காங்களே” என்று மீனு கம்ப்ளைன்ட் செய்ய, “விடு மீனுமா. நீ கூட நமக்குக் கல்யாணம் ஆன புதுசுல இப்படித்தானே இருந்த?” என்று விக்ரம் அவளை வார், “டேய் மெதுவா பேசுடா. அவங்க காதல்ல விழுந்துட்டாங்கன்னா இதையே சொல்லிக்காட்டி என்ன ஒரு வழி பண்ணிடுவாங்க” என்று விக்ரமின் வாயைப் பொத்தினாள் மீனு.
“மாம், அப்பா சொன்னது எங்களுக்கு இங்க நல்லா கேட்டுச்சு. நீங்களும் எங்களை மாதிரிதானே இருந்திருக்கீங்க? நாங்க மூணு பேரும் உங்க பசங்கதானே? உங்கள மாதிரியேதான் இருப்போம்” என்றான் வினு.
“நீங்க ரெண்டு பேரும் என்ன மாதிரி வேணா சொல்லுங்க. சூர்யாவை இதுல இழுக்காதீங்க. அவன் எல்லாத்துலயுமே ரொம்பப் பெர்ஃபெக்ட். அவன்கிட்ட எதையும் சொல்லிச் சொல்லி இப்படிச் செய், அப்படிச் செய் என்று சூர்யாவுக்கு ஞாபகப்படுத்த வேண்டிய அவசியமே கிடையாது. அவன் அப்படியே உங்க அப்பா மாதிரி, மிஸ்டர் பர்ஃபெக்ட்” என்றாள் மீனு.
“சரி சரி, என்ன இருந்தாலும் சூர்யாதானே உங்க செல்ல மகன்? அவனை நீங்க விட்டுக் கொடுத்துப் பேசுவீங்களா?” என்று வினு சொல்ல, “அவன் மட்டும் இல்ல, நீங்க ரெண்டு பேரும் கூட என்னோட செல்லப் பசங்கதான்” என்று சொன்னவள், விக்ரமின் மடியிலிருந்து எழுந்து வந்து அவர்களுக்காக செய்து வைத்த உணவுகளை ஆசையாகத் தன் பிள்ளைகளுக்குப் பரிமாறினாள் மீனு. ❤️
காரில் ஏறியதிலிருந்து, விமானத்தில் தான் கண்ட கனவைப் பற்றிய யோசனையிலேயே சூர்யா இருந்தான். அந்தப் பச்சை நிற கண்களை வைத்துக்கொண்டு தன்னை உரிமையாக “சூர்யா மாமா” என்று அழைக்கிறாள். அவள் கழுத்தில் தான் தாலி கட்டிவிட்டதாகவும், தனக்காகத்தான் காத்திருப்பதாகச் சொல்கிறாள். சாந்தமான அவள் முகமும் அந்தப் பச்சை நிற விழிகளும் அவன் கண்ணை விட்டு இன்னும் அகலவில்லை.
தன்னிடம் அவ்வளவு உரிமையாகப் பேசிய பச்சை நிற விழிகளை இப்போதே பார்க்க வேண்டும்போல சூர்யாவிற்கு தோன்றியது. உடனே தன் ஃபோனை எடுத்து யாருக்கோ கால் செய்தவன், கால் அட்டெண்ட் ஆனதும் “எங்கே இருக்க?” என்றான். அந்தப் பக்கம் வந்த பதிலை கேட்டு, “சரி வை, நான் வரேன்” என்று மட்டும் சொன்னான்.
பேசிவிட்டு ஃபோனை வைத்த சூர்யா, டிரைவரிடம் காரைத் தான் சொல்லும் இடத்திற்குத் திருப்பச் சொன்னான். கார் நேராக வந்து ஒரு வீட்டின் வாசலுக்கு முன்பு நிறுத்த, காரிலிருந்து வேகமாக இறங்கிய சூர்யா, அதே வேகத்தோடு வீட்டிற்குள் செல்ல, அப்போதுதான் ஃபோன் பேசிவிட்டு வைத்தவன், “அவன் அப்பனைப் போலவே அவன் புள்ளையும் சரியான அதிகாரம் பிடிச்சவனா இருக்கான். கொஞ்சமாவது மாமான்னு மரியாத இருக்கா? ஃபோன் பண்ணினதும் எப்படி இருக்க மாமா, நல்லா இருக்கியான்னு ஒரு வார்த்தை கேட்டிருப்பானா?” என்று புலம்பிக்கொண்டே குரு ஃபோனை வைத்துவிட்டுத் திரும்ப, குருவின் எதிரே கையை கட்டிக்கொண்டு நின்றிருந்தான் சூர்யா.
அவனைப் பார்த்து வழிந்து படி சிரித்த குரு, “என்ன அவசரமா ஃபோன் பண்ணி எங்கே இருக்கேன்னு கேட்டேன். ஃபோன் வைக்குறதுக்குள்ள வீட்டுக்கே வந்தாச்சு. என்ன விஷயம்?” என்றான்.
“ஒன்றும் இல்லை. உன்னைப் பார்க்கணும் போல இருந்துச்சு. அதுதான் ஊர்ல இருந்து வந்ததும் நேரா உன்னைப் பார்க்க வீட்டுக்கு வந்துட்டேன்” என்றான் சூர்யா.
கையில் சூடாக காஃபியுடன் வந்த பிரியா, “ஏங்க, வந்த பையனை இப்படி நிக்க வச்சுப் பேசிக்கிட்டு இருப்பீங்களா?” என்று சொன்னவள், “வா சூர்யா, உட்காரு” என்று அவனை சோஃபாவில் அமரச் சொல்லிவிட்டு, அவன் கையில் சூடாக காஃபியைக் கொடுத்தாள்.
“இவளும் வந்துட்டாளா? இனி இவங்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்தா என்னப் பேசியே கொன்றுவாங்க” என்று நினைத்த குரு, “நீங்க ரெண்டு பேரும் பேசிட்டு இருங்க. எனக்கு ஆபீஸ்ல ஒரு முக்கியமான வேலை இருக்கு. நான் கிளம்புறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு குரு கிளம்பினான்.
பிரியா சூர்யாவிடம், “யாரா வந்துட்டாளா சூர்யா?” என்றாள்.
“வந்துட்டா அத்தை. அவ அம்மா அப்பா கூட ஏர்போர்ட்ல இருந்து அப்படியே வீட்டுக்குப் போயிட்டா. நான் இந்த பக்கமா ஒரு மீட்டிங்க்காக வந்தேன். அப்படியே நீங்க எல்லாம் வீட்ல இருக்கீங்களா என்று கேட்டு, உங்களைப் பார்த்துட்டுப் போலாம்னு வந்தேன்” என்று தேவையே இல்லாமல் பொய் சொன்னான்.
பிரியாவிடம் பேசிக்கொண்டே காஃபியைக் குடித்தவன், தன் கண்கள் அவள் வீடு முழுவதும் சுழல விட்டான். அவன் பிரியா கேட்கும் கேள்விகளுக்கெல்லாம் பதில் சொல்லிக்கொண்டே அவள் வீட்டைச் சுற்றி நோட்டமிட, அலைந்துகொண்டிருந்த சூர்யாவின் கண்கள் ஒரு இடத்தில் நிலை குத்தி நின்றது. அவன் பார்வை நிலை குத்திய இடத்தில், கதவிற்குப் பின்னே மறைந்து நின்றபடி ஒரு ஜோடி பச்சை விழிகள் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தது.
காஃபியைக் குடித்துக்கொண்டிருந்தவனின் உதடுகள் லேசாக மேல் நோக்கி வளைந்தது. அவன் நிலை குத்திய பார்வையைத் தாங்க முடியாத அந்தப் பச்சை நிற விழிகள், சட்டென்று கதவின் பின்னால் மறைந்துகொள்ள, தன்னைப் பார்த்ததும் ஒளிந்துகொண்ட அந்தப் பச்சை நிற விழிகளுக்குச் சொந்தமானவளை நினைத்து கோபம் வந்தது சூர்யாவிற்கு.
அதை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல் பிரியாவிடம் சகஜமாகப் பேசியவன், “தேவ் எங்கே அத்தை?” என்று கேட்டான்.
“அவன் காலையிலேயே நேரமே ஆபீஸுக்கிக் கிளம்பிட்டான். ஏன், அவன் கிட்ட எதுவும் சொல்லனுமா?” என்று கேட்டாள் பிரியா.
“அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லை. நான் சும்மாதான் கேட்டேன்” என்றான் சூர்யா.
காஃபி குடித்தவன் டேபிளில் கப்பை வைத்துவிட்டு, “சரி அத்தை, அப்போ நான் கிளம்புறேன்” என்றான்.
“இரு சூர்யா, போகலாம். ஒரு நிமிஷம்” என்றவள், திரும்பி “நக்ஷத்ரா குட்டி” என்று அழைத்தாள். இவ்வளவு நேரம் அந்தப் பச்சை நிற விழியால் தன்னை பார்க்க வராமல் அறைக்குள் ஒளிந்திருந்ததை நினைத்து உள்ளுக்குள் கடுப்பில் இருந்த சூர்யா, இப்போது பிரியா தானாகவே அந்தப் பச்சை நிற விழியாளை அழைத்ததும் உள்ளுக்குள் லேசாகச் சிரிப்பு வந்தது.
அந்தச் சிரிப்பை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல் முகத்தில் கடுமையோடு சூர்யா நின்று இருக்க, அறைக்குள் இருந்து தயங்கியபடியே குரு பிரியாவின் மகள் நக்ஷத்ரா வெளியே வந்தாள். அறைக்குள் இருந்து வெளியே வந்த நக்ஷத்ரா, நேராக வந்து பிரியாவின் பின்னால் போய் நின்று கொள்ள, தன்னைப் பார்க்கப் பயந்துகொண்டு பிரியாவின் பின்னால் சென்று ஒளிந்தவளை முழுவதுமாகப் பார்க்க முடியாமல் சூர்யாவிற்கு கடுப்பாக இருந்தது.
“ஏய் நக்ஷத்ரா குட்டி, சூர்யா என்ன வேற ஆளா? ஏன் இப்படி என் பின்னாடி வந்து ஒளிஞ்சிட்டு இருக்க? இப்படி வா முன்னாடி” என்று தன் பின்னால் இருந்தவளின் கையைப் பிடித்து இழுத்துத் தன் அருகில் நிறுத்திக்கொள்ள, பயத்தோடும் படபடப்போடும் பிரியாவின் அருகில் நின்றிருந்த நக்ஷத்ராவைக் கீழிருந்து மேலாகப் பார்த்தான்.
வெண் சங்கு போலப் பளிச்சென்று இருந்த அவள் மேனியைப் பார்த்தவனுக்கு உள்ளுக்குள் இதயம் எகிறிக் குதிக்க ஆரம்பித்தது. பளிச்சென்று இருந்த அவள் பாதத்தில் தங்க நிறக் கொலுசு இருந்தன. அதைத் தாண்டி அவன் கண்கள் மேலே வர, வாழைத்தண்டு தொடைகளை காட்டி வீட்டில் இருப்பதினால் சாதாரண உடையில் அரைக்கால் ட்ரவுசர் போட்டு இருக்க, அவன் கண்கள் அப்படியே மேலே செல்ல அவள் இடை இருக்கிறதா? இல்லையா? என்று தெரியாத அளவிற்கு ஒரு பெரிய பனியனைப் போட்டு மறைத்திருந்தாள்.
அது அவள் ட்ரவுசர் வரை இறங்கி இருக்க, அவள் இடையைத் தாண்டி சூர்யாவின் கண்கள் மேலே செல்ல, அவன் பார்வை வந்த திசையைக் கண்டு கொண்ட நக்ஷத்ரா, வேகமாக பிரியாவின் பின்னால் சென்று மறைந்து நின்று கொள்ள, சட்டென்று நக்ஷத்ராவின் முகத்தைப் பார்த்து முறைத்த சூர்யா, நக்ஷத்ராவை முறைத்துக்கொண்டே பிரியாவைப் பார்த்து, “என்ன பொண்ணு வளர்த்து வச்சுருக்க அத்தை? வீட்டுக்கு வந்தவங்கள வாங்கன்னு கூட கூப்பிட தெரியல. நான் கிளம்புறேன், எனக்கு டைம் ஆச்சு” என்று சொல்லிவிட்டு, நக்ஷத்ராவை ஒரு பார்வை பார்த்து, அவள் பச்சை நிற விழிகளையும் அவள் பயந்த முகத்தையும் தன் மனதில் நிரப்பிக்கொண்டவன் அங்கிருந்து வேகமாகச் சென்றான்.
“டேய் சூர்யா, நில்லுடா! அவ எப்பவுமே அப்படித்தான். உனக்கு தெரியாதா? உன்கிட்ட மட்டும் இல்ல, அவ யார்கிட்டயுமே பேசுறதில்ல. யாராகிட்ட மட்டும்தான் கொஞ்சம் ஃப்ரீயா பேசுறா. யாரா ஃப்ரீ ஆனதும் சொல்லு. ஒரு நாள் இவளை அழைச்சிட்டு வந்து உன் வீட்டுல விடுறேன். கொஞ்ச நாள் யாரா கூட இவ இருக்கட்டும்” என்றாள் பிரியா.
வாசலை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்த சூர்யா, யாராவுடன் இருக்க நக்ஷத்ராவைப் பிரியா கூட்டி வருவதாகச் சொன்னதும் அப்படியே நின்று திரும்பிப் பார்த்தவன், “நான் இப்போ வீட்டுக்குதான் போறேன் அத்தை. அவளை என் கூட அனுப்பி வைங்க. நான் வீட்ல விட்டுடுறேன்” என்று நக்ஷத்ராவைப் பார்த்து வார் சூர்யா சொல்ல, பிரியாவின் பின்னால் நின்றுகொண்டிருந்த நக்ஷத்ரா வேகமாக, “அம்மா, வேண்டாம்! நான் உங்க கூடவே ஒரு நாள் யாரா அக்காவைப் பார்க்கப் போய்க்கிறேன்” என்று சொல்ல, அவள் சொல்வதைக் கேட்டுச் சிரித்த பிரியா சூர்யாவிடம், “நானே இவளை ஒரு நாள் கூட்டிட்டு வீட்டுக்கு வரேன். எனக்கும் மீனுவைப் பார்த்த மாதிரியும் இருக்கும். நானும் உங்க அம்மாவைப் பார்த்து ரொம்ப நாள் ஆயிடுச்சு” என்றாள் பிரியா.
உடன் வர மறுத்த நக்ஷத்ராவைக் கோபத்தோடு பார்த்த சூர்யா, பிரியாவிடம் அவன் பார்வை திரும்பும்போது சாந்தமானது. “சரி அத்தை. அப்போ நான் அம்மாகிட்ட சொல்றேன். நீங்க வீட்டுக்கு வரும்போது எனக்கு கால் பண்ணுங்க” என்று சொல்லிவிட்டுத் திரும்பி வெளியே சென்றவனின் முகம் அப்படியே கோபமாக மாறியது. தன்னுடன் வர அப்படி என்ன அவளுக்குப் பயம் வேண்டி இருக்கிறது? தான் என்ன அவளை விழுங்கியா விடுவேன்? என்று இவ்வளவு நேரம் அவளைப் பார்வையாலே விழுங்கியவன், புலம்பிக்கொண்டு ஆபீஸுக்குச் சென்றான்.
