உன் ரகசிய ரசிகை நான் 160

EPISODE 160

அறை இருட்டில் தடுமாறி வந்த ரதி போதியின் மேல் விழ, அவளைப் பிடிக்க முடியாமல் தடுமாறி கீழே விழுந்தான் போதி. அவன் அருகில் நின்றிருந்த மாதவியும் கீழே விழ… மாதவி தரையில் விழவும், மாதவியின் மேல் போதி… போதியின் மேல் ரதி… என மூவரும் கீழே விழுந்தனர்.

மாதவியைக் காணாமல் தேடிக் கொண்டு, அவள் கல்லூரிக்கு வந்துவிட்ட சங்கவி, அலுவலக அறைக்குள் நுழையும் போது மின்சாரம் (Current) வரவும் சரியாக இருந்தது.

சங்கவி மாதவியின் பெயரைச் சொல்லி அழைத்தபடியே அலுவலக அறைக்குள் வந்தால். அலுவலக அறையில் யாரும் இல்லாமல் இருக்கவே, அங்கு ஒரு நாற்காலியில் மட்டும் மாதவியின் பை இருந்தது. அதைப் பார்த்துவிட்டு, ‘மாதவி கண்டிப்பாக இங்கேதான் இருக்க வேண்டும்’ என்று சுற்றிலும் பார்க்க…

அலுவலக அறையைத் தாண்டிப் போதியின் தனி அறைக்குள் (Cabin) விளக்கு எரிய, சங்கவி நேராக உள்ளே வந்து கதவைத் திறக்க… போதியின் தனி அறையைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே வந்த சங்கவி, மாதவி தரையில் கிடப்பதைப் பார்த்ததும் அதிர்ச்சி உற்றாள். தரையில் விழுந்து கிடந்த மாதவியையும், அவள் மேல் விழுந்து கிடந்தவர்களையும் பார்த்த சங்கவி அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டதும் மாதவி நிமிர்ந்து கதவைப் பார்க்க… அங்கே சங்கவி வந்து நின்று இருக்கவும், “அக்கா,” என்று நடுங்கிய மாதவி பயத்துடனே சங்கவியைப் பார்த்தாள்.

அவளை முறைத்த சங்கவி, “இதுக்குத் தான் உன்னை காலேஜ் முடிச்சதும் நேரா வீட்டுக்கு வா, எந்தப் போட்டியிலும் கலந்துக்க வேண்டாம் என்று சொன்னேன். நான் சொன்னதைக் கேட்டியா?” என்று சொல்லிக் கொண்டே வந்த சங்கவி. மாதவியின் மேல் விழுந்து கிடந்த ரதியின் முன் கையை நீட்டி, “எழுந்திருங்கள்,” என்று அதிகாரமாகச் சங்கவி சொல்ல…

ரதி சங்கவியின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு மேலே எழுந்தவள், “நன்றி (Thank you),” என்று சொன்னாள்.

“வகுப்பு முடிந்ததும் வீட்டுக்கு வராமல் இங்கே என்ன பண்ணிட்டு இருக்க? உன்னைக் காணலைன்னு நானும் அப்பாவும் எத்தனை இடம் தேடியாச்சு தெரியுமா? கொஞ்சமாவது உனக்குப் பொறுப்பு இருக்கா…” என்று சங்கவி மாதவியைத் திட்டினாள்.

மாதவியைச் சங்கவி திட்டவும், அவள் திட்டியதில் பயந்து நடுங்கிய மாதவி, சங்கவியிடம் என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் விழிக்க… அதைப் பார்த்த ரதி சங்கவியிடம், “அக்கா, அவங்களை எதுவும் சொல்லாதீங்க. என் மேல் தான் தப்பு இருக்கு. இவங்களை இந்த ரூம்குள்ள வெச்சுத் தெரியாமல் பூட்டிட்டு என்னோட உதவியாளர் (பியூன்) போயிட்டாரு.”

“நான் மாலை அலுவலகத்திற்குப் (Office) போன் பண்ணினப்போ, உள்ளே இருந்த மாதவி தான் போன் எடுத்து, இங்க ஆபீஸ் ரூமுக்குள்ள அவங்க தனியா மாட்டிக்கிட்டதா சொன்னாங்க. நான் அப்பவே மாதவி சொன்னதும் கிளம்பிட்டேன். உதவியாளர் வீட்டுக்குப் போய், அவர்கிட்ட சாவியை வாங்கி நான் இங்க வரதுக்குள்ள மழை வேற பெய்ய ஆரம்பிச்சிருச்சு.”

“அதனால்தான் நான் இவ்வளவு தாமதமா (Late) வந்து இவங்களைக் காப்பாற்ற வேண்டியது ஆயிடுச்சு… இவ்வளவு நேரம் மின்சாரம் இங்க இல்லாததுனால, இருட்டுல வந்ததுல கால் தடுமாறி நான் மாதவி மேல விழுந்துட்டேன். அவங்க மேல எந்தத் தப்பும் இல்லை. அவங்களை திட்டாதீங்க ப்ளீஸ்,” என்றால் ரதி.

ரதி சொல்வதையெல்லாம் கேட்ட சங்கவி, மாதவியைப் பார்த்து, “இவங்க சொல்றதெல்லாம் உண்மையா? நீ தனியா இந்த ரூம்குள்ள மாட்டிக்கிட்டியா?” என்று கேட்டாள்.

மாதவி பயந்தவாறு, “ஆமாம் அக்கா,” என்று சொல்லி தலையை மேலும் கீழும் ஆட்டினாள்.

“சரி வா இங்கிருந்து போகலாம்,” என்று சொல்லி மாதவியின் கையைப் பிடித்து இழுக்க.. மாதவி அப்போது “ஸ்….” என்று லேசாக வலியில் முனக… அவளைப் புரியாமல் பார்த்த சங்கவி, தான் பிடித்திருந்த மாதவியின் கையைப் பார்க்க… அது லேசாக வீங்கி இருந்தது.

அதைப் பார்த்ததும் பதறிய சங்கவி, “இது என்ன ஆச்சு உன் கைக்கு? ஏன் இப்படி வீங்கி இருக்கு?” என்று கேட்டாள்.

தன் கையைப் பார்த்த மாதவி, “அதுவா அக்கா? அது ஒன்னும் இல்ல. நான் தரையில விழறப்போ, என் மேல விழுந்தவங்களைப் பிடிக்கப் போனேனா.. அவங்க பாரம் தாங்காமல் என் மேல விழுந்ததுல என் கையில் லேசாக அடிபட்டுருச்சு அக்கா. வேற ஒன்னும் இல்லை,” என்றால் மாதவி.

“லேசா அடிபட்டுச்சுன்னு சொல்ற… ஆனா நான் உன் கையைப் பிடிச்சதும் வலியோட சத்தம் போட்டியே,” என்று பதறினாள் சங்கவி.

“அது ஒன்னும் இல்லக்கா. காலையில சரியாப் போயிடும். நீங்க பதறும் அளவுக்கெல்லாம் எதுவும் இல்ல. வாங்க நம்ம போகலாம். ஏற்கனவே ரொம்ப நேரம் ஆயிடுச்சு. அப்பாவும் என்னைத் தேடிட்டு இருப்பார் இல்லையா…. சீக்கிரமா வாங்க போகலாம்,” என்று சங்கவியை அங்கிருந்து கிளப்புவதிலேயே அவசரமாக இருந்தாள் மாதவி.

“சரி போகலாம்,” என்று மாதவியை அங்கிருந்து அழைத்துக் கொண்டு செல்லப் போன சங்கவி, அங்கே நின்று அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ரதியைப் பார்த்து, “ஆமா, நீங்க இங்க என்ன பண்றீங்க? உங்களுக்கு இவளுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?” என்று கேட்டாள் சங்கவி.

“அது… அது வந்து… நான் தான் இந்தக் காலேஜோட முதல்வர் (Principal),” என்றால் ரதி.

ரதியைக் கீழிருந்து மேல் வரை ஏற இறங்கப் பார்த்த சங்கவி, “நீ… நீங்க இந்தக் காலேஜ்ஜோட முதல்வரா?” என்று நம்ப முடியாமல் சங்கவி கேட்க..

“நீங்க என்னச் சந்தேகமா பாக்குறது எனக்குப் புரியுது. இது என்னோட மாமாவுடைய காலேஜ். அதனால நான் அவரோட செல்வாக்கைப் (Influence) பயன்படுத்தி இங்கே முதல்வர் வேலை பார்த்துட்டு இருக்கேன்,” என்று சொன்னாள் ரதி.

“இவ்வளவு பெரிய மருத்துவக் கல்லூரிக்கு (Medical College), இந்த வயசுல உங்களை முதல்வர் அவர் செல்வாக்கைப் பயன்படுத்திப் போட்டு இருக்காருன்னா, உங்க மாமா கண்டிப்பா ஒரு முட்டாளாகத் தான் இருக்கணும்,” என்றால் சங்கவி.

சங்கவி ரதியின் மாமாவை, அதாவது போதியைத் தான் முட்டாள்னு சொன்னாள்… போதியை முட்டாள் என்று சங்கவி சொன்னதும், வேகமாக இடைமறித்த மாதவி, “அக்கா! அவரை முட்டாள்ன்னு எல்லாம் சொல்லாத. அவரு ரொம்ப நல்லவர்,” என்றால் மாதவி.

“நல்லவரா இருந்தா மட்டும் போதாது. கொஞ்சம் அறிவும் இருக்கணும். இவ்வளவு சின்ன வயசுல இந்தப் பொண்ணுக்கு என்ன அனுபவம் (Experience) இருக்குதுன்னு கொண்டு வந்து இவ்வளவு பெரிய மருத்துவக் கல்லூரிக்குப் முதல்வரா போட்டு இருப்பார்?” என்று சொன்னவள். “இது அவங்க காலேஜ். என்னமோ பண்ணிட்டுப் போறாங்க… உன்ன நான் வேற ஒரு நல்ல காலேஜ்ல சேர்த்து விடுறேன்,” என்று சங்கவி சொல்ல…

உடனே பதறிய மாதவி, “ஐயோ!! அக்கா… அதெல்லாம் ஒன்னும் வேண்டாம். நான் இங்கேயே படிக்கிறேன். இது நல்ல காலேஜ் தான்,” என்றாள்.

“சரி… நீ வா. ரொம்ப நேரம் ஆயிடுச்சு. கிளம்பலாம்,” என்று சங்கவி மாதவியின் கையைப் பிடித்து இழுத்துக் கொண்டு வெளியே சென்றாள்.

மாதவியை இழுத்துக் கொண்டு வெளியே வந்த சங்கவி, அவளைக் காரில் அமரச் சொல்லிவிட்டு, காரை இயக்கி அங்கிருந்து கிளம்ப….

அதுவரை போதியின் தனி அறைக்குள் இருந்த அவனது பிரத்தியேக அறையில் இருந்து வெளியே வந்தான் போதி.

போதி வெளியே வந்ததும் அவனிடம் சென்ற ரதி, “என்ன மாமா? காதலா? (Love-ah?)” என்றாள்.

அவள் தலையில் செல்லமாகக் கொட்டிய போதி… சிரித்தவன், “நீ இந்தக் காலேஜ்ஜோட முதல்வரா?” என்று கேட்டான்.

தன் தலையை வலிப்பது போலத் தேய்த்துக் கொண்ட ரதி, “மாமா, நான் என்ன செய்வேன்? உங்க காதலியோட அக்கா மிரட்டுற மாதிரி பேசுறப்போ, பதட்டத்துல என்ன சொல்றதுன்னு தெரியாம, ‘இந்தக் காலேஜ்ஜோட முதல்வர்’னு சொல்லி எப்படியோ சமாளிச்சுட்டேன். அப்படி பார்த்தா நான் உங்களுக்கு உதவிதான் பண்ணி இருக்கேன். நீங்க தான் எனக்கு நன்றி (Thanks) சொல்லணும். இப்படி அடிக்கக் கூடாது,” என்றால் ரதி.

“சரி சரி, மாதவியை அவங்க அக்கா கிட்டத் திட்டு வாங்காம காப்பாத்துனதுக்காக உன்னை மன்னித்து விட்டுர்றேன்,” என்றான் போதி.

“ஏன் மாமா அந்தப் பொண்ணு, அவங்க அக்கா மாதவின்னு பேர் சொல்லிக் கூப்பிட்டதும் இப்படிப் பயப்படுது? அவங்க அக்காவோட சத்தம் கேட்டதும் வேகவேகமா உங்களை ‘எங்காவது போய் ஒளிஞ்சுக்கோங்க… என் அக்கா வந்து உங்க கூட நான் இங்கே ஒரே ரூம்ல இருக்கிறதைப் பார்த்தா என்ன தப்பா நினைப்பாங்க’ன்னு சொல்லி, உன்கிட்டே சொல்றா… அவளுக்கு உதவி பண்றேன்னு சொல்லிட்டு, நீங்களும் அவ சொன்னது போலவே போய் அந்த ரூம்ல ஒளிஞ்சிக்கிட்டீங்க. என்ன நடக்குது இங்க?” என்று கேட்டாள் ரதி.

“இல்லை ரதி. மாதவியுடைய சொந்த அக்கா கிடையாது அந்தச் சங்கவி. உங்க வீட்ல மாதவி வீட்டு வேலை செய்திருக்கா,” என்றவன். “சங்கவி நம்ம ஆபீஸ் ரூமுக்குள்ள வந்து மாதவி பேரை சொல்லிக் கூப்பிடும்போது, எனக்கு இந்தக் குரல் ரொம்பப் பழக்கப்பட்ட குரல் மாதிரி தோணுச்சு.”

“யாருன்னு யோசிக்கிறதுக்குள்ள, மாதவி வேற என்ன அவசர அவசரமா ‘எங்காவது ஒளிஞ்சிக்கோங்க’ன்னு அவ்வளவு தூரம் கெஞ்சுறப்ப, அதையெல்லாம் யோசிக்க எனக்குத் தோணல. அதனால்தான் நானும் போய் அவளுக்கு ஏன் நம்மனால தொந்தரவுன்னு ஒளிஞ்சிகிட்டேன்,” என்றான் போதி.

“என்ன மாமா சொல்றீங்க? மாதவி வீட்டு வேலை செய்றாளா?” என்று அதிர்ச்சியானவள். “ஆமா, அவ அக்கான்னு சொன்னாலே… அதான் உங்களை முட்டாள்னு சொல்லிச்சே…. உனக்கு அவங்களைத் தெரியுமா? நீ பேர் சொல்லி அவங்களைச் சொல்றியே?” என்று கேட்டாள்.

“எனக்கு முன்னாடியே சங்கவிய நல்லா தெரியும் ரதி. அத நான் அப்புறம் சொல்றேன். சரி வா. ஏற்கனவே ரொம்ப தாமதம் ஆயிடுச்சு. அத்தையும் மாமாவும் உன்னைக் காணோம்னு தேடப் போறாங்க… நம்ம போகலாம்,” என்று சொல்லி போதி சங்கவி பற்றி யோசனையோடு அங்கிருந்து சென்றான்.

ஆதி – சங்கவி: திருடப்பட்ட திட்டம் (Project)

ஒரு முக்கியமான கூட்டம் (Meeting) இருக்கு. தேவையான கோப்புகளை (Files) எல்லாம் ரியா எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்தாள். தங்களுடைய அடுத்த திட்டத்திற்கான (Project) மாதிரிகள் அவை. புதிதாகத் திட்டத்திற்குத் வடிவமைக்கப்பட்டிருந்த (Design) உடைகளைப் பற்றிய விபரங்களும் அந்த வடிவமைப்பு குறித்த முக்கியமான தகவல்களும் அந்தக் கோப்பில் இருந்தது.

அது முக்கியமான கோப்பு என்பதால், அதை மிகவும் கவனமாக வைத்திருந்தால் ரியா. தன் தனி அறையின் பூட்டுப் பெட்டியில் (Locker) அந்தக் கோப்பை வைத்துப் பூட்டி இருந்தாள். கூட்டம் ஆரம்பிக்கும் பொழுது ஆதியிடம் அந்தக் கோப்பை கொடுத்தால் போதும். அதுவரை அந்தக் கோப்பில் இருக்கும் முக்கியக் குறிப்புகளை இவர்கள் நிறுவனத்தின் மிக முக்கிய ஆட்கள் தவிர, வெளியாட்கள் வேறு யாரும் பார்த்து விடக்கூடாது என்று மிகவும் கவனமாக இருக்கச் சொல்லி இருந்தான் ஆதி.

சங்கவி ஆதியுடன் நிறுவனத்திலேயே இருப்பதால், அவளுக்கும் இந்த விஷயம் தெரியும். இந்தக் கோப்பில் இருக்கும் குறிப்புகளை எப்படியாவது எடுத்து, எப்படியாவது அதை வெளி ஆட்களுக்குத் தெரிவித்து விட வேண்டும் என்று சங்கவி நினைத்தாள். அப்போதுதான் ஆதிக்குக் கிடைத்திருக்கும் இந்த மிகப்பெரிய திட்டம், அவன் கை நழுவிச் செல்லும்… அப்போதுதான், ‘இந்த மிக முக்கியமான திட்டத்தைக் கூட ஆதியினால் சரியாகப் பாதுகாக்க முடியவில்லை’ என்று அவன் மேல் இருக்கும் நம்பிக்கை குலையும், அவன் நிறுவனத்தின் பெயரும் கெடும் என்று சங்கவி ஆதிக்குக் கேடுதல் நினைக்க எண்ணினாள்.

கூட்ட அறைக்குள் சங்கவி முதலாவதாக வந்து அமர்ந்திருந்தாள். கையில் கோப்புகளுடன் உள்ளே வந்த ரியா, அறையில் சங்கவி அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்ததும், ‘என்ன சங்கவி மேடம்? எல்லாருக்கும் முன்னாடி இவ்வளவு சீக்கிரம் வந்து கூட்டத்தில் உட்கார்ந்திருக்காங்க? எப்பவுமே அவங்களைக் கூப்பிட்டா கூட எங்கேயும் வர மாட்டாங்க,’ என்று யோசித்தாள் ரியா.

யோசனையுடன் தான் கொண்டுவந்த கோப்பைக் கார்த்திக்கின் அமரும் இடத்திற்கு முன்னால் இருந்த மேஜையில் வைத்தவள். தான் கொண்டு வந்த கோப்புகள் எல்லாம் சரியாக இருக்கிறதா என்று ஒரு முறை சரி பார்த்துவிட்டு, ஆதிக்காகவும், மற்றும் இந்தக் கூட்டத்திற்கு வரவிருக்கும் வேறு நிறுவனத்தின் ஆட்களுக்காகவும் ரியா காத்திருந்தாள்.

ஒருவராக, கூட்டம் நடக்கும் அறைக்குள், இந்தக் கூட்டத்திற்கு ஆதி அழைப்பு விடுத்திருந்த, நகரில் மிகப்பெரிய நிறுவனங்களில் இருந்து ஆட்கள் வரத் துவங்கினர். அவர்கள் தங்கள் நிறுவனத்தின் மாதிரிகளுக்காக, ஆதியின் நிறுவனத்தில் உருவாக்கப்படும் வடிவமைப்பாளர் உடைகளைத் தேர்ந்தெடுக்க வந்திருந்தனர். அதற்கான மாதிரிகளைத் தான் இன்று ஆதி தயார் செய்து வைத்திருக்கிறான். அதில் எந்த நிறுவனம் எந்த வடிவமைப்புகளுக்கு அதிகமாக விலை கொடுத்து வாங்குகிறார்களோ, அவர்களுக்கு மட்டுமே அந்த வடிவமைப்பு சொந்தமாகும்.

இந்தக் கூட்ட அறைக்குள், இந்தக் கூட்டத்தை அட்டென்ட் செய்ய வந்திருக்கும் நபர்களுடைய கைப்பேசியோ… புகைப்படக் கருவியோ (Camera) என எதுவுமே எடுத்துச் செல்லக்கூடாது என்று கண்டிப்பாக (Strictly) ஆதி சொல்லிவிட்டான். அதன்படியே அனைவரும் கூட்டத்திற்கு வந்திருந்தனர்.

சிறிது நேரத்தில் ஆதியும் வந்துவிட… வந்திருந்தவர்களிடம் முறைக்காகத் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்ட ஆதி, தன் எதிரில் இருந்த கோப்பைப் பார்த்துவிட்டு, வந்திருந்தவர்களிடம் தன் திட்டம் குறித்து விவரிக்க ஆரம்பித்தான்.

ஆதி ஆரம்பித்த நேரம் பார்த்து, ஸ்ரீ கூட்ட அறைக்குள் அவசர அவசரமாகக் கையில் கைப்பேசியுடன் உள்ளே வர… அங்கே அமர்ந்திருந்த கதிர், விக்கியிடம், ஸ்ரீயைப் பார்த்து, “இவன் எதுக்கு இவ்வளவு அவசரமா கூட்டம் நடந்துட்டு இருக்கும்போது குறுக்கே வரான்?” என்றான் கதிர்.

“உன் அண்ணன் கிட்ட வாங்கி கட்டுகிறதுக்காகவே தன்னார்வமாக (Voluntarily) வந்து மாட்டிக்கிறான். உன் அண்ணனைப் பத்தி அவனுக்கு இன்னும் முழுசாத் தெரியாது இல்ல. வந்ததுல இருந்து உன் அண்ணனை காதல் ஆதியாகவே தானே பார்த்துட்டு இருக்கான். பயங்கர ஆதியைப் (Terror Karthi) பார்த்ததில்லை இல்ல. இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல பார்க்கப் போறான் பாரு,” என்றான் விக்கி.

“ஏண்டா என் அண்ணனை எப்ப பார்த்தாலும் ஏதாவது சொல்லிக்கிட்டே இருக்க?” என்ற கதிர், இதைப் பார்க்க… அப்போது கூட்ட அறை கதவைத் திறந்து கொண்டு, பவனும் அதும் கூட அவசர அவசரமாகக் கையில் மடிக்கணினி (Laptop) உடனும், ஐ-பேடுடனும் உள்ளே வந்தனர்.

“போச்சு. இன்னைக்கு இவங்க மூணு பேருக்கும் சங்கு தான். கூட்டம் நடக்கும்போது இடையில் யார் வந்தாலும் ஆதிக்கு அது பிடிக்காது. அவன் கூட்டத்தில் முக்கியமாகப் பேசிக்கிட்டு இருக்கும்போது உள்ளே வந்தா, அவன் அவங்களை உண்டு இல்லைன்னு ஆக்கிடுவான். இதுல வேற ஆதி இன்னும் கூட்டத்தை ஆரம்பிக்கவே இல்லை. இப்பதான் பேச எழுந்தான். அதுக்குள்ள இவங்க மூணு பேரும் இப்படி வந்து அவனை தொந்தரவு (Disturb) பண்ணிட்டாங்க. இன்னைக்கு என்ன நடக்கப் போகுதோ,” என்றான் விக்கி.

“கொஞ்ச நேரம் புலம்பாம இருடா விக்கி. அவங்க எதுக்காக இவ்வளவு அவசரமா வந்திருக்காங்கன்னு கேட்போம். தேவையில்லாம சும்மா கூட்ட அறைக்குள் வர அவங்க என்ன உன்னை மாதிரி அறிவில்லாதவங்கன்னு நினைச்சுட்டியா? காரணம் இல்லாம கண்டிப்பா ஸ்ரீ உள்ளே வந்திருக்க மாட்டான்,” என்றான் கதிர்.

“ஆமாமா. எனக்குத் தான் அறிவில்லை, நீ அப்படியே உடம்பு பூரா மூளையா வச்சிருக்கே,” என்றான் விக்கி.

“பேசாம என்ன நடக்குதுன்னு பாருடா. தொண தொணன்னு பேசிக்கிட்டே இருக்க,” என்றான் கதிர்.

“அப்பாவி நான் உண்டு என் வேலை உண்டுன்னு நான் சும்மா தானேடா உட்கார்ந்து இருந்தேன். நீயா வந்து என்கிட்டப் பேசி, என்னக் கேள்வியா கேட்டுட்டு, அதுக்குப் பதில் சொன்னா இப்போ நான் தொண தொணன்னு பேசுறேன்னு சொல்றியா?” என்றான் விக்கி.

அவசரமாக உள்ளே வந்த ஸ்ரீ, நேராக ஆதியிடம் வந்து, அவனிடம் தன் கைப்பேசியில் வந்த தகவலைக் காட்ட…. அதில் ஆதி இப்போது மாதிரி காட்ட இருக்கும் அவனுடைய வடிவமைப்பை, அவனுக்கு எதிரி நிறுவனமான மவுண்ட் டிசைன் ஸ்டூடியோ அதே வடிவமைப்பை ஆன்லைனில் மெய்நிகர் மாதிரியாக (Virtual Model) வடிவமைத்து, அதை ஏலத்திற்கு விட்டிருந்தனர்.

அதுவும் பவனும் கூட அந்தச் செய்தியைச் சொல்லத்தான் கூட்ட அறைக்குள் வந்தனர். ஸ்ரீ காட்டிய செய்தியைப் பார்த்த ஆதி, எந்த ஒரு உணர்வையும் காட்டாமல் திரும்பி, கூட்ட அறைக்குள் திமிராக அமர்ந்திருந்த சங்கவியைப் பார்க்க…. அவள் ஆதியைப் பார்த்து திமிராகச் சிரித்தபடி அமர்ந்திருந்தால். ஆதியின் பார்வை சென்ற திசையை கதிரும் விக்கியும் திரும்பிப் பார்க்க….

அங்கே சங்கவி திமிராக அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்த விக்கி, “இவ தான் ஏதோ வேலை பண்ணியிருக்காடா…” என்றான் கதிரிடம்.

“அவ உன் தங்கச்சி தானே. அவ என்ன வேலை பண்ணி இருப்பான்னு உனக்குத் தெரியாதா?” என்றான் கதிர் நக்கலாகச் சிரித்தபடி.

கதிரைத் திரும்பி முறைத்த விக்கி, “அவ என் தங்கச்சி தான். ஆனா அவ கூட நான் ஒன்னா வளரல… நீயும் உன் அண்ணனும் தான் அவ கூட சின்ன வயசுல இருந்து வளர்ந்து இருக்கீங்க…. அப்போ என்ன விட உங்களுக்குத் தான் அவளை நல்லா தெரியும்,” என்றான் விக்கி.

“சரி சரி விடு. முதல்ல அங்க என்ன நடக்குதுன்னு பார்க்கலாம்,” என்று கதிர் விக்கியைச் சமாளிக்க. அவன் தன்னைச் சமாளிக்கிறான் என்பது கூடத் தெரியாத விக்கி, ஆதி அடுத்து என்ன செய்யப் போகிறான்? அப்படி என்ன விஷயத்தைக் கொண்டு வந்து ஸ்ரீ ஆதிக்குக் காட்டினான் என்று விக்கிக்கு ஆர்வமாக இருந்தது.

ஸ்ரீ கொடுத்த தகவல்களை வாங்கிப் பார்த்த ஆதி, அவனிடம் அந்தக் கைப்பேசியைக் கொடுத்துவிட்டு. திரும்பி கூட்டத்தை ஆரம்பிக்கப் போனான். தான் செய்தது எவ்வளவு பெரிய வேலை. அதைத் தெரிந்தும் ஆதிக்கு எந்த ஒரு எதிர்வினையும் காட்டாமல் அமைதியாக இருப்பதைக் கண்ட சங்கவிக்கு ஏதோ சரியில்லை என்று புரிந்தது. கையில் கைப்பேசியும் இல்லாததால் சங்கவி வெளியில் என்ன நடந்திருக்கும் என்று புரியாமல் தவித்தாள்.

ஆதி தயாரிப்பிருக்கும் புதிய வடிவமைப்பை வாங்குவதற்காக வந்திருந்த பல முக்கிய நிறுவனங்களின் ஆட்கள், ‘ஏன் ஆதி இன்னும் கூட்டத்தைத் தொடங்காமல் எதையோ முக்கியமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்?’ என்று தங்களுக்குள் பேசத் தொடங்கினர். அவர்கள் பேசுவதையெல்லாம் பார்த்த ஆதி, “கூட்டத்தை ஆரம்பிக்கலாமா?” என்றான் சற்று அதிகாரமான தோரணையில்.

அவன் பேசியதும், தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டிருந்தவர்கள் அப்படியே அமைதியாகி ஆதியைப் பார்க்க…. ஆதி தன் எதிரில் இருந்த கோப்பைக் காட்டி… “என்னுடன் பணி புரிபவர்களும் இந்த வடிவமைப்பை உருவாக்க கிட்டத்தட்ட இரண்டு மாதங்களுக்கு மேலாக நேரம் காலம் பார்க்காமல் கடினப்பட்டு உழைத்திருந்தோம்.”

“ஆனால், அந்த உழைப்பை எல்லாம் ஒரே நிமிடத்தில் எங்களிடம் இருந்து வடிவமைப்பைத் தயாரித்து, மற்றொரு நிறுவனம் விற்பனை செய்கிறது,” என்று சொன்னான் ஆதி. அவன் சொன்னதைக் கேட்டதும் அங்கிருந்தவர்களுக்குள் சலசலப்பு ஏற்பட்டது.

கூட்டத்திலிருந்து ஒருவர், “அப்போ இன்னைக்கு இந்தக் கூட்டம் ரத்து (Cancel) ஆயிடுச்சா? உங்களோட வடிவமைப்பை வேற ஒருத்தர் எப்படி உங்களுக்குத் தெரியாம உங்க வடிவமைப்பை விற்க முடியும்?” என்று கேட்டார்.

“எங்களுக்குத் தெரியாமல் எங்க நிறுவனத்தில் இருந்து எந்த ஒரு வடிவமைப்பையும் வெளியே விற்க முடியாது,” என்றான் ஆதி.

“இப்போ தான ஆதி நீங்க சொன்னீங்க? உங்களோட நிறுவன வடிவமைப்பு வேற ஒரு நிறுவனம் விக்கிறதா சொன்னீங்களே?” என்றார் ஒருவர்.

“ஆமாம். இப்பவும் சொல்றேன். எங்களோட வடிவமைப்பை, எங்களோட போட்டி நிறுவனமான மவுண்ட் டிசைன் ஸ்டுடியோவிற்குத் தான் நாங்கள் விற்பனை செய்து உள்ளோம்.”

“இதுவரை வெளியிலேயே வராத எங்களுடைய மாதிரியை, அதன் வடிவமைப்பைப் பார்த்ததும் பிடித்துப் போய், மவுண்ட் டிசைன் ஸ்டுடியோ எங்களிடம் பெரிய தொகையைக் கொடுத்து இந்த ஆடையை வாங்கி இருக்கிறார்கள். இந்த விஷயத்தை உங்களுக்குத் தெரிவிக்கத் தான் நான் இந்தக் கூட்டத்தையே ஏற்பாடு (Arrange) செய்திருந்தேன். நீங்கள் ஏலம் எடுக்க வந்திருந்த எங்களுடைய வடிவமைப்பு ஏற்கனவே விற்பனையாகிப் போய்விட்டது,” என்றான் ஆதி.

“அது எப்படி முடியும் மிஸ்டர் ஆதி? நீங்க வடிவமைப்பு செய்த உங்களுடைய மாதிரி உடையை இதுவரைக்கும் நீங்க வேறு யாருகிட்டயுமே வெளியே காட்டல. அப்படி இருக்கும் போது, நீங்க எப்படி அந்த வடிவமைப்பு இன்னொருத்தர் அதிக விலை கொடுத்து வாங்கிட்டாருன்னு சொல்றீங்க?” என்று கேட்டார்.

அவர் சொல்வதைப் பொறுமையாகக் கேட்ட ஆதி, “என்னுடைய நிறுவனத்தில் நான் மட்டும் தான் முதலாளி கிடையாது. என்னோடு சேர்ந்து இந்தத் திட்டத்தின் பங்குதாரராக (Partner) இருக்கிறவங்க மிஸ் சங்கவி.”

“அவங்கதான் இந்தக் கட்சிக்காரருக்கு (Client) நாங்க வடிவமைப்பு செய்த ஆடைகளை 50 கோடிக்கு வித்திருக்காங்க.”

“இந்த விஷயமே எங்களுக்கு இன்னைக்குக் காலையில தான் தெரியும். ஏற்கனவே உங்களையெல்லாம் கூட்டத்திற்கு வரச் சொல்லி நான் அழைப்பு (Invite) விடுத்திருந்ததால், இந்த விஷயத்தை கைப்பேசியில் சொன்னால் உங்களுக்கு மரியாதையாக இருக்காது என்பதற்காகத்தான், உங்கள் அனைவரையும் இந்தக் கூட்டத்திற்கு வரச் செய்திருந்தேன். உங்கள் நேரத்தை நான் வீணடித்ததற்காக உங்களிடம் மன்னிப்புக் கேட்டுக்கொள்கிறேன். என்னுடைய அடுத்த வடிவமைப்பு இன்னும் சீக்கிரத்திலேயே தயாராகிவிடும். அதனுடைய ஏலத்திற்கு நான் உங்களைக் கண்டிப்பாக அழைக்கிறேன். அனைவரும் என்னை மன்னிக்க வேண்டும்,” என்று ஆதி மிகவும் தாழ்மையுடன் பேச…

எவ்வளவு பெரிய நிறுவனத்தின் முதன்மை நிர்வாக அதிகாரி (CEO) தங்களிடம் இவ்வளவு தூரம் இறங்கி வந்து விளக்கம் சொல்லி, தங்கள் அனைவரிடமும் மன்னிப்புக் கேட்டதைப் பார்த்தவர்களுக்கு, ஆதியின் மேல் உள்ள மதிப்பும் மரியாதையும் இன்னும் பல மடங்கு உயர்ந்து போனது.

அனைவரும் ஆதியின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்கி அங்கிருந்து சென்றுவிட…. தான் போட்ட இத்தனை திட்டத்தையும் தவிடு பொடியாக்கி, தன் முன் திமிராக நின்றிருந்த ஆதியைப் பார்த்துச் சங்கவி வயிறு எரிந்து கொண்டிருந்தாள்.