EPISODE 22
ஆதிக்கு, துர்கா, லக்ஷு ஆகிய பெயர்களை ஆதி, துர்கா என்று மாற்றி, அசல் கதை நடையை மாற்றாமல், எழுத்துப் பிழைகள், நிறுத்தற்குறிகள் ஆகியவற்றை மட்டும் சரிசெய்து, கொடுக்கிறேன்.
துர்கா குளியல் தொட்டியில் தண்ணீருக்குள் அமர்ந்தவள் அப்படியே மயங்கி விழுந்திருக்க, அவள் குளியலறையில் மயங்கிய விஷயம் தெரியாமல் ஆதி கோபத்தில் அறையை விட்டுச் சென்றவன், நேரே கிளம்பி அலுவலகத்திற்குச் சென்றுவிட்டான்.
அலுவலகத்திற்கு வந்த ஆதியைப் பார்த்த விக்கியும் கதிரும் அவனிடம் வந்து, “என்னடா, நீ மட்டும் தனியாக வந்து இருக்க? உன் மனைவி வரலையா?” என்று விக்கி அவனைப் பார்த்துக் கேட்க, துர்காவைத் தன் மனைவி என்று சொன்னதும் ஆதியின் மனதிற்குள் இனம் புரியாத ஒரு உணர்வு ஏற்பட, ஒரு நிமிடம் துர்காவின் முகம் வந்து போக, தன் மனதிற்குள் சந்தோஷம் பரவுவதை உணர்ந்த ஆதி, “என்ன இப்படி ஒரு உணர்வு?” என்று யோசித்தவன், காலையில் அவள் படிப்பு அறையில் படுத்திருந்தது நினைவிற்கு வர, “தன்னை வேண்டாம் என்று அலட்சியப்படுத்திவிட்டுச் சென்றுவிட்டாள்” என்று நினைத்து, “நான் ஏன் சந்தோஷப்பட வேண்டும்?” என்று மனதிற்குள்ளேயே பேசிக் கொண்டிருந்தான். இவன் அமைதியாக எதையோ யோசித்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்த விக்கி, “டேய் ஆதி, உன்னைத்தான், என்னமோ யோசிச்சிட்டு இருக்க! ஏன் துர்கா வரலையா இன்னைக்கு?” என்று கேட்டான்.
விக்கியின் குரல் கேட்டு நினைவுக்கு வந்த ஆதி, “அவள் வரவில்லை” என்றான் கடுப்பாக. அவன் முகமே சரியில்லையே என்று உணர்ந்த விக்கி, கதிரைப் பார்த்தான். “அண்ணா, அப்போ அப்பா உனக்கு கால் பண்ணினாரா?” என்று கேட்டான் கதிர். அமைதியாக இருந்தவன் கதிர் கேட்டதற்குப் பதில் அளிக்காமல் அப்படியே அமைதியாக இருக்க, விக்கியைப் பார்த்த கதிர் திரும்பவும், “அண்ணா” என்று சத்தமாக அழைத்தான். கதிர் அழைத்ததும் அவனைப் பார்த்து, “என்ன?” என்பதுபோல தலையை நிமிர்த்த, ஆதியைப் பார்த்து, “சரி, இவங்க அண்ணன் ஏதோ இன்னைக்கு மனநிலையில் இல்லை போல இருக்கே” என்று நினைத்தவன், “ஒண்ணும் இல்லண்ணா, அப்பா உனக்கு கால் பண்ணினாரா?” என்று கேட்டான். “காலையிலேயே கால் பண்ணிட்டாரு கதிர்” என்றான். “நம்ம அருணாச்சலம் மாமா பொண்ணு கல்யாணத்துக்கு நம்ம எல்லாரும் குடும்பத்தோடு போகணும். அதனால நாளை மதியம் போல கிளம்பினால், மாலை அங்கு தங்குவதாக அப்பா உறுதி சொல்லி இருக்காங்க. அதனால நம்ம நாளைக்கு மதியம் எல்லாருமே கிளம்பனும்” என்றான் ஆதி. “அப்புறம், அருணாச்சலம் மாமா அப்பா கிட்ட என்னோட கல்யாணத்தைப் பத்தி பேசி இருக்காரு. துர்காவுடைய குடும்பத்தையும் அழைக்கணும்னு சொல்லி அப்பா கிட்ட போன் நம்பர் வாங்கி, துர்காவோட அம்மா, அப்பா கிட்ட பேசிவிட்டாராம் அருணாச்சலம் மாமா. சோ, அவங்களும் நம்ம கூட வருவாங்க. நாளை மதியம் அவங்க குடும்பம் நம்ம வீட்டுக்கு வரச் சொல்லுங்க. எல்லாரும் ஒண்ணா கிளம்பலாம்” என்றவன், “துர்கா கிட்ட சொல்லி அவங்க அம்மா, அப்பா கிட்ட எத்தனை மணிக்கு வர்றாங்கன்னு கேட்கச் சொல்லிடுங்க” என்றான். அதற்கு விக்கி, “ஏன்டா, நீ வீட்ல இருந்துதான் வர, துர்கா உன் கூடதானே இருந்திருப்பா? நீயே அவ கிட்ட விஷயத்தைச் சொல்லிப் பேசி இருக்கலாமே?” என்று கேட்க, “இல்லை, அப்பா நான் காரில் வரும்போது எனக்கு கால் செய்தார். அதனால் நான் துர்கா கிட்ட இன்னும் பேசல” என்றான் ஆதி விறைப்பான முகத்தை வைத்துக்கொண்டு.
அவன் முகத்தைப் பார்த்து விக்கி ஏதோ சரியில்லை என்று உணர்ந்தவன், “சரிடா, நானே துர்கா கிட்ட பேசிக்கிறேன்” என்றவன், ஆதி கையில் இருந்தே தன் அலைபேசியை எடுத்து துர்காவிற்கு அழைக்க, துர்காவின் அலைபேசி முழுவதுமாக ஒலித்து இணைப்பு துண்டானது. மறுபடியும் இரண்டு, மூன்று தடவை அழைத்தும், அவள் அலைபேசியை எடுக்கப்படவில்லை. “ஏன்டா, எப்ப போன் பண்ணாலும் துர்கா ரெண்டு, மூணு ரிங்கில் எடுத்துருவாளே, இன்னைக்கு ஏன் போன் அடிக்கும்போது அவ எடுக்க மாட்டேங்கிறா?” என்று கூறிவிட்டு, “அவ என்ன செஞ்சுட்டு இருக்கா ஆதி? ஏன் அவ போன் எடுக்க மாட்டேங்கிறான்னு உனக்கு தெரியாதா?” என்று கேட்க, “அவ போன் எடுக்கலைன்னு எனக்கு எப்படித் தெரியும்? நான் எங்க இருக்கேன், அவ வீட்ல இருக்கா. அவ என்ன பண்ணிட்டு இருக்கான்னு நீ என்னைக் கேட்டா?” என்றான் கோபத்தோடு.
கதிரும் விக்கியும் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்துக் கொள்ள, கதிர் விக்கியிடம், “சரி, ஆதி ஏதோ பயங்கர கோபத்துல இருக்கான் போல துர்கா மேல. நம்ம முதல்ல இந்த அறையை விட்டு வெளியே போவோம். அதுக்கப்புறம் கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு துர்காவுக்கு போன் பண்ணிப் பார்ப்போமா?” என்று கூற, “சரிடா, சரி வா. ஒரு முக்கியமான வேலை இருக்கு. நீயும் நானும் கொஞ்சம் வெளியே போக வேண்டி இருக்கு” என்று ஆதி கூறிவிட்டு, விக்கியும் கதிரும் வெளியே சென்றனர்.
ஆதிக்கு துர்காவின் நினைவாகவே இருந்தது. “நான் வரும்போது அவள் படுக்கை அறையில் தானே நின்னுட்டு இருந்தா? அறைலதானே இருந்தா? ஏன் விக்கி இரண்டு, மூன்று முறை போன் பண்ணியும் அவ போன் எடுக்கவே இல்லை?” என்று யோசித்தவன், ஏதோ சரி இல்லை என்பது போல யோசித்தவன், தன் கார் சாவியை எடுத்துக்கொண்டு நேராகத் தன் வீட்டிற்குச் சென்றான்.
அலுவலகத்திற்குச் சென்று சிறிது நேரத்திலேயே வீட்டிற்கு திரும்பி வந்த ஆதியைப் பார்த்த முத்து தாத்தா, அவனிடம் வந்து, “ஏன் தம்பி, சீக்கிரமா வந்துட்டீங்க? ஏதாவது முக்கியமான விஷயமா? ஏதாவது மறந்துட்டீங்களா?” என்று அவனிடம் கேட்க, “அப்படியெல்லாம் ஒண்ணும் இல்ல தாத்தா, ஒரு கோப்பை மறந்துவிட்டேன். அதை எடுக்கத்தான் வந்தேன்” என்று பொய் சொன்னவன், தன் கண்களை சமையலறைக்குள் செலுத்த, அவன் பார்வையைப் புரிந்து கொண்ட தாத்தா, “தம்பி, காலையில இருந்து பாப்பா கீழே வரல. நானும் காலையில சாப்பிட வரச் சொல்லலாம்னு போய் அறை கதவைத் தட்டினேன், ஆனா பாப்பா கதவைத் திறக்கவே இல்லை. சரி, அசதியில தூங்கி இருக்கும்னு சொல்லிட்டு நானும் வந்துட்டேன் தம்பி” என்றார் முத்து தாத்தா.
“காலையில இருந்து அவ வெளியவே வரலையா?” என்று யோசித்தவனுக்கு, மனதிற்குள் ஏதோ தப்பாகத் தோன்ற, அவன் மேலே செல்லப் போக, அவனை அழைத்து முத்து தாத்தா, “ஒரு நிமிஷம்” என்று அழைக்க, மேலே செல்லப் போனவன் நின்று திரும்பி அவரைப் பார்த்த ஆதி, “உங்களுக்கும் பாப்பாவுக்கும் ஏதாவது சண்டையா தம்பி நேத்து நைட்டு?” என்று கேட்டார். அவன் ஒருவேளை துர்கா இவரிடம் எதுவும் சொல்லி இருப்பாளோ என்று யோசித்தவன், “ச்சே… இருக்காது. அப்படி இருந்தா முத்து தாத்தா விஷயம் என்னன்னு சொல்லி கேட்டு இருப்பார். அவருக்கே தெரியாது. அதனாலதானே என்கிட்ட கேக்குறாரு?” என்று யோசித்தவன், “இல்லை” என்பதுபோல தலையை ஆட்ட, “அப்போ ஏன் தம்பி பாப்பா நைட் முழுக்க மழையில நனைஞ்சிட்டு அழுதுட்டு இருந்திருப்பாள் போல்? நான் ரெண்டு மணி போல தண்ணி குடிக்க சமையலறைக்கு வந்தா அப்போ வாசல் கதவு திறந்து இருந்துச்சு தம்பி. வெளியே போய் பார்த்தா பாப்பா தொப்பலாக மழையில் நனைச்சுட்டு ஒரு நாற்காலியில் காலை குறுக்கி உட்கார்ந்து முகத்தை மூடி அழுதுட்டு இருந்துச்சு தம்பி. நான் போய் என்னன்னு கேட்டா, ‘ஒண்ணும் இல்லை தாத்தா’னு சொல்லிச்சு. நான் தான் பாப்பாவை வலுக்கட்டாயமாக உள்ள வரச் சொல்லி கூட்டிட்டு வந்தேன் தம்பி. வந்ததும் மேலே போனதுதான். அதுக்கப்புறம் இப்போ வரைக்கும் கீழே வரல. அதனாலதான் கேட்டு, உங்களுக்கும் பாப்பாவுக்கும் எதுவும் பிரச்சனையான்னு?” என்று தயக்கத்துடனே ஆதியிடம் கூறினார் முத்து தாத்தா.
“இரவெல்லாம் மழையில் நனைந்திருக்கிறாள்” என்று கேட்டதுமே ஆதியின் மனம் பதறியது. “தன்னால்தான் அவள் அழுதுவிட்டு வெளியே சென்றாள். நானும் அவள் எங்கே இருக்கிறாள், என்ன என்று பார்க்காமல் விட்டுவிட்டேனே! இப்படி இரவு முழுவதும் அழுது கொண்டு மழையில் நனைந்திருக்கிறாள். இது தெரியாமல் காலையில நான் வேற அவ மேல பச்சைத் தண்ணியைக் கொண்டு வந்து ஊத்திட்டேனே!” என்று மனம் பதைபதைக்க, “காலையில தாத்தா அறை கதவைத் தட்டியும் அவள் திறக்கல. விக்கி என் முன்னாடி தானே துர்காவுக்கு இரண்டு, மூன்று தடவை அழைத்தான். அப்பவும் அவள் எடுக்கவில்லையே? அவளுக்கு எதுவும் ஆகிவிட்டதோ?” என்று பதற்றமடைந்தவன், முத்து தாத்தாவிடம், “சரி தாத்தா, நான் பார்த்துக்கிறேன். நீங்க போங்க” என்று கூறிக்கொண்டே வேகமாகத் தன் அறை நோக்கி ஓடினான்.
தன் அறைக் கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே வந்தவன், அறையைச் சுற்றி நோட்டமிட துர்கா அங்கு இல்லை. “ஒருவேளை படிப்பு அறையில் இருப்பாளோ?” என்று அங்கு சென்று பார்க்க, அங்கேயும் அவள் இல்லை. “சாளரம், என்னுடைய உடற்பயிற்சிக் கூடம்” என்று அறை முழுவதும் தேட, துர்கா எங்கும் இல்லாமல் போகவே, ஆதிக்கு பதற்றம் தொற்றிக்கொண்டது. “அறையை விட்டு வெளியே எங்கும் சென்று இருப்பாளோ? வீட்டின் வேறு அறைகளில் தேடிப் பார்க்கலாம்” என்று அவன் படுக்கை அறையில் இருந்து வெளியே செல்ல, அறைக் கதவைத் திறந்தவன், “அவள் காலையில் நான் கிளம்பும் பொழுது அவள் குளியலறையின் அருகில் நின்றிருந்தாளே” என்று நினைவில் வர, வேகமாகத் திரும்பி குளியலறை நோக்கி வந்தவன், கதவு பூட்டப்பட்டு இருப்பதைப் பார்த்தான். “அப்போ அவ காலையில் நான் சென்றதில் இருந்து குளியலறையில் தான் இருக்கிறாளா?” என்று யோசித்தவனின் இதயம் வேகமாகத் துடிக்க ஆரம்பித்திருந்தது. வேகமாக கதவைத் தட்டி, “துர்கா” என்று அழைத்தான். எந்த சத்தமும் உள்ளே இருந்து வரவில்லை. கதவில் காதை வைத்துக் கேட்க, உள்ளே தண்ணீர் விழும் சத்தம் கேட்டது. மறுபடியும் கதவைத் தட்டி, “துர்கா” என்று சத்தமாக அழைக்க, எந்த சத்தமும் துர்காவிடம் இருந்து வராமல் இருக்கவே, “கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே போவது” என்று முடிவு செய்தவன், வேகமாக அறைக்கு வெளியே சென்று, “முத்து தாத்தா, என்னுடைய குளியலறை கதவின் சாவி வேண்டும்” என்று கூற, அவர் கீழிருந்து ஆதி சாவி கேட்டதும், “எதற்காக?” என்று யூகித்தவர், வேகமாகச் சென்று சாவியை எடுத்துக்கொண்டு ஆதியின் அறைக்கு உள்ளே சென்று சாவியை ஆதியின் கையில் கொடுக்க, அதை வாங்கியவன் கதவைத் திறக்கப் போக, முத்து தாத்தா நாகரீகம் கருதி வெளியே சென்றுவிட்டார்.
ஆதி கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே பார்க்க, அவள் அவ்வளவு பெரிய குளியலறையில் நடுநாயகமாகப் போடப்பட்டிருந்த குளியல் தொட்டியில், துர்கா தலையும், கைகள் இரண்டும் வெளியே இருக்க, உடல் முழுவதும் தண்ணீரில் மூழ்கி இருக்க, அப்படியே மயங்கி இருந்தாள். அவளை அப்படிப் பார்த்ததும் ஆதியின் இதயத்தில் யாரோ சுத்தியலால் அடித்ததுபோல இருந்தது. “தன்னைப் பிடித்துத் திருமணம் செய்தாளோ இல்லையோ, ஆனால் அவள் என்னை நம்பி வந்தவள். அவள் என்னுடன் இருக்கும் வரை அவளைப் பாதுகாப்பாகப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டியது என் கடமை. அதை நான் தவற விட்டுவிட்டேனே!” என்று அவனது மனம் அவனது மூளைக்கு உரைக்க, வேகமாக அவள் அருகில் சென்றவன், “துர்கா” என்று அவள் கன்னம் தொட்டு அவளை எழுப்ப, அவள் நினைவின்றி இருக்க, அவன் அழைத்தது அவள் காதில் விழவே இல்லை.
அவளைத் தண்ணீரில் இருந்து வேகமாக வெளியே எடுக்க, அவள் உடல் முழுவதும் தொப்பலாக நனைந்து இருந்தது. அவளைத் தூக்கிக்கொண்டு குளியலறையை விட்டு வெளியே வந்தவன், கட்டிலில் அவளைப் படுக்க வைத்துவிட்டு, தன் அலைபேசியை எடுத்துத் தன் குடும்ப மருத்துவரை அழைத்து விவரம் சொல்லிவிட்டு அலைபேசியை வைத்தவன், துர்காவைத் திரும்பிப் பார்க்க, அறை முழுவதும் குளிர்சாதனப் பெட்டியில் இருந்ததால், அவள் குளிரில் நடுங்க ஆரம்பித்தது. அவள் உடல் முழுவதும் ஈரத்தோடு, தலையெல்லாம் ஈரத்தோடு கட்டிலில் படுத்திருப்பதைப் பார்த்த ஆதி, வேகமாக அவள் அருகில் சென்றவன், அவளுக்கு உடை மாற்றலாம் என்று அவள் போட்டிருந்த சட்டையில் கை வைக்க, அதைக் கழட்டலாமா, வேண்டாமா என்று தனக்குள் ஒரு போராட்டமே நடத்தினான்.
கட்டிலில் இருந்து கீழே இறங்கியவன், வெளியே சென்று வேலையாட்களை யாரையாவது அழைத்து அவளுக்கு உடை மாற்ற வரச் சொல்லலாம் என்று நினைத்தவன், தனக்குத்தானே, “வேண்டாம், அவர்களை அழைத்து இப்படிச் சொன்னால், அப்போது எனக்கும் துர்காவிற்கும் இடையில் எதுவுமே நடக்கவில்லை என்று தெரிந்து கொள்வர். உடனே அம்மாவிற்கோ, அப்பாவிற்கோ கால் செய்து சொல்லிவிட்டால் என்ன செய்வது?” என்று நினைத்தவன், மீண்டும் கதவைச் சாத்திவிட்டு உள்ளே வந்தவன், “ஆபத்திற்கு பாவம் இல்லை. அப்படி இருந்தாலும் இவள் என் மனைவி தானே? இவளை முழுமையாக பார்ப்பதற்கு எனக்கு முழு உரிமையும் உள்ளது. ஏற்கனவே அவளை ஒரு முறை அப்படி பார்த்தவன் தானே?” என்று நினைத்தவன், துர்காவைத் திரும்பிப் பார்க்க, குளிரில் அவள் உடல் உதறிக் கொண்டிருந்தது. குளிர்சாதனப் பெட்டியின் கட்டுப்பாட்டுக் கருவியை எடுத்து அதை அணைத்தவன், அறை வெப்பமாக்கியை ஆன் செய்தான். பின் கட்டிலின் மேல் அவள் அருகில் அமர்ந்தவன், அவளைத் தூக்கி தன் மீது சாய்த்துக் கொண்டு, அவள் போட்டிருந்த சிறிய அரைக் காற்சட்டையையும், பனியனையும் முதலில் கழற்றினான். பின் அவள் உள் ஆடைகளையும் கழற்றித் தூர எறிந்தவன், துண்டை எடுத்து அவள் தலை முதல் பாதம் வரை முழுவதுமாக துடைத்துவிட்டான். சுத்தமாக ஏதும் இல்லாமல் துடைத்துவிட்டவன், படுக்கை முழுவதும் ஈரமாகி இருக்க, அவளைப் படுக்கையில் இருந்து தூக்கியவன், நேராக அலங்கார அறைக்குச் சென்றான். அங்கு இருந்த சோபாவில் அவளைப் படுக்க வைத்துவிட்டு, உள்ளிருந்து அவளையும் முழுவதும் மூடும்படி ஒரு ஆடையை எடுத்துப் போட்டுவிட்டான்.
அவளுக்கு உடையும் மாற்றிவிட்டு, பின் தன்னையும் பார்க்க, அவன் உடை முழுவதும் ஈரமாக இருக்க, அங்கேயே தன் உடையையும் மாற்றிவிட்டு, கட்டிலுக்குச் சென்று ஈரமாக இருந்த படுக்கை விரிப்பைத் தூரப் போட்டுவிட்டு, வேறு படுக்கை விரிப்பை மாற்றிவிட்டு, துர்காவைத் தூக்கிக்கொண்டு வந்து கட்டிலில் படுக்க வைத்தவன், அவளைப் பார்க்க, அவள் உடல் மிகவும் நடுங்கிக் கொண்டிருக்க, அவள் உள்ளங்கைகளையும் கால்களையும் சூடு பறக்கத் தேய்த்துவிட்டவன், அவள் இன்னும் நடுங்குகிறாளே என்று அவள் நெற்றியைத் தொட்டுப் பார்க்க, அவளுக்குக் குளிர் காய்ச்சல் வந்து நெருப்பாக கொதித்துக் கொண்டிருந்தது. தன்னுடைய முட்டாள்தனத்தால் துர்கா இப்படி ஆகிவிட்டாளே என்று மிகவும் வருந்திய ஆதி, “மருத்துவர் இன்னும் காணவில்லை” என்று தன் அலைபேசியை எடுத்து மருத்துவருக்கு அழைக்கப் போக, அப்போது அவன் அறை கதவு தட்டப்படவும், துர்காவிற்கு கழுத்து வரை படுக்கை விரிப்பை முழுவதுமாகப் போர்த்திவிட்டவன், நேராகச் சென்று கதவைத் திறக்க, அங்கே அவனுடைய குடும்ப மருத்துவர் ஷியாமலாவும், முத்து தாத்தாவும் நின்றிருந்தனர்.
அவரை உள்ளே அழைக்க, நேராகச் சென்று துர்காவைப் பார்த்தவர் திரும்பி ஆதியிடம், “ஆதி, என்ன நடந்தது?” என்று கேட்க, அவன் அனைத்தையும் ஒன்றுமறைக்காமல் கூற, டாக்டரை முறைத்து, “ஆதி, கொஞ்ச நேரம் வெளியே இருங்க” என்றவர், துர்காவைப் பரிசோதித்துவிட்டு, அவளுக்கு மருந்து செலுத்திவிட்டு, அவளுக்குக் காய்ச்சல் குறைய ஊசி போட்டுவிட்டு, ஆதியை உள்ளே அழைத்தவர், முத்து தாத்தாவிடம் சென்று, “சுடு தண்ணீர் வைத்துவிட்டு வரும்படி” அவரை அனுப்பி வைத்துவிட்டு, ஆதியைப் பார்த்து, “என்ன ஆதி, இப்படிப் பண்ணி வச்சிருக்க! இது உன்னோட அம்மா, அப்பாவுக்குத் தெரிஞ்சா என்ன ஆகிறது?” என்று அவர் கேட்க, “ஆண்டி, சாரி ஆன்டி. நான் ஏதோ கோவத்துல துர்கா மேல தண்ணி ஊத்திட்டேன்” என்று அவன் சொல்ல, “என்னப்பா நீ? ஏன் இப்படிப் பண்ணலாம்? சரி, இனிமேலாவது அவளிடம் கொஞ்சம் அனுசரிச்சு நடந்து போ. ஏற்கனவே அவள் உடல் நெருப்பாக கொதிச்சிட்டு இருக்கு. நான் ஊசி போட்டு இருக்கேன். போயிட்டு இருக்கும். என்னோட செவிலியர் நான் இங்கே விட்டுட்டுப் போறேன். ஏதாவது அவசரம்னா எனக்கு கால் பண்ணு. அவள் பக்கத்துல இருந்து அவளைப் பார்த்துக் கொள். அவளுக்குக் குளிரில் நடுக்கம் வராமல் பார்த்துக்கொள்ளனும்” என்று கூறிவிட்டு, சில மருந்து மாத்திரைகளை அவனுக்குக் கொடுத்து, “நாலு மணி நேரத்துக்கு ஒரு முறை இந்த மாத்திரையைக் கொடு” என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றார்.
அவர் சென்றதும் முத்து தாத்தா சுடு தண்ணீர் கொண்டுவர, அவரை அனுப்பி வைத்துவிட்டு, சுடு தண்ணீர் நனைத்து அவளுக்கு கை, கால் எல்லாம் சுடு தண்ணீர் ஊற்றுதல் கொடுத்தான். அவள் அருகிலேயே அமர்ந்து அவளைக் கண்ணும் கருத்துமாகப் பார்த்துக் கொண்ட ஆதி, அவ்வப்போது அவள் குளிரில் நடுங்கவும், அவள் கை, கால்களை சூடு பறக்கத் தேய்த்துவிட்டவன், அவளுக்கு நன்றாகப் போர்த்திவிட்டு, அவளுக்கு உயிரெடுக்காமல் இதமாக இருக்கமாறும்படிப் பார்த்துக் கொண்டான். மதியம் அவள் சாப்பிடுவதற்கு கஞ்சி வைத்துத் தரச் சொல்லி அவனே அவளைத் தன் மீது சாய்த்துக் கொண்டு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவளுக்கு ஊட்டிவிட்டான்.
ஆதி அலுவலகத்திலிருந்து வந்ததுல இருந்து துர்காவை விட்டு ஒரு நிமிடம் கூடப் பிரிந்து இருக்கவில்லை. அவளைக் கண்ணும் கருத்துமாகப் பார்த்துக் கொண்டான். துர்காவின் காய்ச்சல் லேசாக குறைந்ததே ஒழிய முற்றிலுமாக குறையவில்லை. அப்போது மருத்துவர் அவளைப் பார்த்துக் கொள்ள விட்டுச் சென்ற செவிலியர் வந்து, துர்காவின் வெப்பநிலையைப் பார்த்துவிட்டு, மருந்து சொட்டுநீரையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு அதிக வேலை ஆதி வைக்கவே இல்லை. இரவு 9 மணி போல துர்காவிற்கு மறுபடியும் கஞ்சியைக் கொடுத்து அவளுக்கு மாத்திரையை அவள் அரை மயக்கத்தில் இருக்கும்போதே தன் மீது சாய்த்து, அவளுக்கு மாத்திரை கொடுத்தவன், சிறிது நேரத்தில் செவிலியர் வந்து மருந்து சொட்டுநீரைப் பார்த்து மாற்றிவிட்டு, ஆதியிடம், “இந்த சொட்டுநீர் காலை வரை இருக்கும் சார். ஏதாவது அவசரம்னா என்னைக் கூப்பிடுங்க. நான் அந்த எதிரில் இருக்கும் அறையில் தான் இருக்கிறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு அந்த செவிலியர் சென்றவுடன், ஆதி, “சரி” என்று அவரை அனுப்பி வைத்துவிட்டு, அறைக்கதவைச் சாத்திவிட்டு வந்து, துர்காவின் அருகில் ஒரு நாற்காலியைப் போட்டு அமர்ந்து கொண்டான்.
மாத்திரை, ஆதியின் கவனிப்பு என்று அனைத்தும் சேர்ந்து துர்காவிற்கு இப்போது ஓரளவு காய்ச்சல் குறைந்து இருந்தது. அருகிலேயே அமர்ந்தவன், அவள் எப்போது கண் திறப்பாள் என்று பார்த்துக் கொண்டே அவள் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு அவளைப் பார்த்து, “ஏன் துர்கா இப்படிப் பண்ற? உனக்கு என்னைப் பிடிக்கல அப்படின்னா, நமக்குக் கல்யாணம் ஆனாலும் நான் உன் கணவனா இருக்கணும்னு அவசியமில்லை. ஒரு நண்பனாவாவது நீ எப்பவும் போல என்கிட்ட நடந்துக்கலாமே? ஏன் என்னைப் பிடிக்காத மாதிரி இப்படி நீ நடந்துக்குற? எனக்கு கோபம் உண்டாக்கினால் தானே நான் உன் மேல பச்சைத் தண்ணியைக் கொண்டு வந்து ஊத்தினேன். என்னை மன்னித்துவிடு துர்கா” என்று மனதிற்குள்ளேயே ஆதி துர்காவிடம் மன்னிப்புக் கேட்டான். இது எதுவுமே துர்காவிற்கு கேட்கவில்லை. அவன் மனது கேட்காமல் தான் துர்காவிடம் மன்னிப்புக் கேட்டான்.
அவள் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டே அமர்ந்திருந்தவன் எவ்வளவு நேரம் அப்படி அமர்ந்திருந்தான் என்று தெரியவில்லை. அப்படியே அவள் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டே தூக்கத்தில் மெத்தையில் தலை வைத்தவாறு படுத்து உறங்கிவிட்டான் ஆதி. திடீரென்று துர்காவின் முனகல் சத்தம் கேட்டு தூக்கத்தில் இருந்து எழுந்த ஆதி, நிமிர்ந்து துர்காவைப் பார்க்க, அவள் மீண்டும் உடல் நடுங்கி கொண்டு படுத்திருந்தாள். குளிரில் அவளுக்கு நடுக்கம் வந்ததுபோல அவள் உடலும் கை, கால்களும் விட்டுவிட்டு இழுக்க, ஆதிக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் வேகமாகச் சென்று அங்கிருந்த செவிலியரை அழைத்துக் கொண்டு உள்ளே வர, அவர் வந்தவர் துர்காவின் நிலையைப் பார்த்து, அவசர அவசரமாக ஒரு ஊசியை எடுத்து அவள் நரம்பு வழியே செலுத்தினார். சிறிது நேரம் துர்காவின் அருகிலேயே இருந்து அவளின் நடுக்கம் குறைகிறதா என்று பார்த்தவர், ஆதியிடம், “மறுபடியும் நடுக்கம் வராமல் பார்த்துக்கோங்க சார். அப்படி வந்துருச்சுன்னா ரொம்ப சிரமமாகிடும். அவங்களை மருத்துவமனைதான் கூட்டிட்டுப் போகணும்” என்று சொல்லிவிட்டு செவிலியர் சென்றுவிட, அவர் சென்றதும் ஆதி எழுந்து வந்து கட்டிலில் அமர்ந்து, துர்காவைத் தூக்கித் தன் தோள் மீது சாய்த்துக்கொண்டு, அவள் உடல் முழுவதும் போர்வையால் இறுக்கமாகப் போர்த்திவிட்டு, அவளைத் தன் கை வளைவுக்குள் படுக்க வைத்து அவளை அணைத்தவாரே ஆதிக்கும் படுத்திருந்தான். அவளோடு சேர்ந்து அவனும் உறங்கிவிட, மறுபடியும் துர்காவிற்கு உடல் நடுக்கம் வந்தது போல நடுங்கத் தொடங்கியது. அவளைத் தன் கை வளைவில் இருந்து படுக்க வைத்தவன், அவள் கை, கால்களை எல்லாம் தேய்த்துவிட, அவள் நடுக்கம் குறைந்த பாடில்லை.
“என்ன செய்வது?” என்று தெரியாமல் யோசித்தவன், ஒரு முடிவுக்கு வந்தவனாக, தன் சட்டையைக் கழற்றிவிட்டு, துர்காவுடன் சென்று அவள் போர்வைக்குள் நுழைந்து கொண்டான்.
