EPISODE 25
ஆதியும், துர்காவும் இரவு முழுவதும் சேர்ந்து படுத்திருந்தார்கள். காலையில் எழுந்த துர்கா, தான் ஆதியின் மீது படுத்திருப்பதை உணர்ந்தாள். அவன் தூங்குவது போல நடித்துக்கொண்டிருக்க, அவனை ரசித்தபடி, அவன் உடலில் இருந்த புண்களுக்கு மருந்து தடவினாள். ஆதி, துர்காவின் கவனிப்பை உணர்ந்து அமைதியாக இருந்தான்.
ஆதி தூக்கத்தில் அசைவது போல நடிக்க, துர்கா வேகமாக எழுந்து குளியலறைக்குள் சென்றாள். அவள் போனதும் எழுந்த ஆதி, கண்ணாடியில் தன் உடலைப் பார்த்தான். தன் உடலின் எல்லா புண்களுக்கும் லட்சுமி மருந்து போட்டிருந்தாள். ‘அன்று என் முகத்தில் இருந்த காயங்களைப் பார்த்து முகம் சுளித்தவள், இன்று என் உடலில் இருந்த புண்களுக்கு எப்படி முகம் சுளிக்காமல் மருந்து போட்டாள்?’ என்று ஆதி யோசித்தான். அப்போது குளியலறையில் இருந்து துர்கா வெளியே வந்தாள்.
துர்காவுக்கு இரவு நடந்த எதுவும் நினைவில் இல்லை. ஆனால் ஆதிக்கு, அவளின் ஒவ்வொரு அசைவும் நினைவில் இருந்தது. அவன் துர்காவைப் பார்த்ததும் நேற்றிரவு அவள் தன் மீது கை கால்களைப் போட்டுக்கொண்டு படுத்திருந்தது, அவனைப் பார்த்துக் கிறங்கியது என எல்லாமே நினைவுக்கு வந்தது. அவன் உள்ளத்தில் ஏற்பட்ட உணர்வுகளை வெளிக்காட்டாமல், சாதாரணமாகப் பார்த்தான். ஆனால் துர்கா, அன்று அவன் தன் மீது பச்சைத் தண்ணீர் ஊற்றியதையும், அவமானப்படுத்தியதையும் நினைத்து, கோபத்தில் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு உடை மாற்றும் அறைக்குச் சென்றாள்.
அவள் கோபமாக இருப்பதை ஆதி புரிந்துகொண்டான். ‘நான் செய்தது தவறுதான். அவள் கோபப்பட்டு வெளியே சென்றதும், நான் அவளைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை. அதுமட்டுமின்றி, அவள் மீது பச்சைத் தண்ணீர் ஊற்றி அவளைப் بیمار ஆக்கிவிட்டேன். அவள் கோபப்படுவது நியாயம் தான்’ என்று நினைத்தவன், ‘காலப்போக்கில் எல்லாம் சரியாகிவிடும்’ என்று குளிப்பதற்காகக் குளியலறைக்குச் சென்றான்.
குளித்துவிட்டு வந்த ஆதி, துர்காவைத் தேடினான், அவள் அறையில் இல்லை. அவளைக் காணாததும் அவன் மனம் ஏனோ பதறியது. அவள் எங்கே என்று தேடி, படிகள் வழியாகக் கீழே வந்தான். அப்போது சாப்பிடும் மேஜையில் லட்சுமி உணவுகளை எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்தாள். வேலை ஆட்களிடம் பேசிக்கொண்டே வேலை செய்து கொண்டிருந்த அவளை, ஆதி ரசித்துக்கொண்டே வந்தான். அப்போது அவன் யாரோ ஒருவர் மீது மோத, கோபமாக நிமிர்ந்து பார்த்தான். அங்கே விக்கி, கதிர் இருவரும் நின்றிருந்தார்கள்.
“என்னடா? எதிரில் யார் வரான்னு கூடப் பார்க்காம எங்கே பார்த்துட்டு வர?” என்று விக்கி கேட்க, “யாரையும் நான் பார்க்கலையே” என்று ஆதி சமாளித்தான். “இல்லையே, நீ அங்கே யாரையோ தேடிட்டு வந்த மாதிரியும், அவங்களைப் பார்த்துட்டு தான் இறங்கி வந்த மாதிரியும் தெரிந்தது. நான் தான் நீ மேலிருந்து இறங்கி வந்ததைப் பார்த்துட்டு இருந்தேனே” என்று விக்கி கூற, ஆதி தான் லட்சுமியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்ததை விக்கி கண்டுபிடித்துவிடுவானோ என்று பயந்து, சட்டென்று அவன் தலையைத் தன் பக்கம் திருப்பி, “என்னடா? இவ்வளவு காலையிலேயே?” என்றான்.
“அது ஒண்ணுமில்லடா. அம்மா உன்னையும் துர்காவையும் இன்னைக்கு ஆபீஸ் போக வேண்டாம்னு சொன்னாங்க. நேரா கிளம்பி வீட்டுக்கு வரச் சொன்னாங்க” என்றான். “எதுக்குடா?” என்று ஆதி கேட்க, “மறந்துட்டியா? இன்னைக்கு அருணாச்சலம் மாமா பொண்ணு பூமிகா கல்யாணம். அதுக்காகத்தான் அம்மா வரச் சொன்னாங்க. நாம் எல்லாரும் ஒண்ணா போகணும்னு சொன்னாங்க” என்று விக்கி கூற, கதிர், “ஆமாம் அண்ணா. அம்மா உங்க ரெண்டு பேருக்கும் உடைகள் எல்லாம் அங்கேயே எடுத்து வச்சிருக்காங்க. நீங்க கிளம்பி வந்தா போதும்னு எங்களை அனுப்பி வச்சாங்க” என்றான். “சரிடா, அதுக்காக இவ்வளவு காலையிலேயா?” என்று ஆதி கேட்க, “டேய், உனக்கு என்ன பிரச்சனை? இப்போ கிளம்பி வரப் போறியா? இல்லை அம்மாவுக்கு போன் செய்யவா?” என்று விக்கி போனை எடுக்க, “சரி, சரிடா, போலாம். நான் இதை இன்னும் துர்கா கிட்ட சொல்லலையே” என்று ஆதி கூறினான்.
அப்போது துர்கா சிரித்த முகத்தோடு, இடுப்பில் சொருகியிருந்த புடவைத் தலைப்பை எடுத்து கைகளைத் துடைத்தபடி, விக்கி, கதிர் இருவரையும் நோக்கி நடந்து வந்தாள். புடவையில் வந்த அவளை ஆதி வாயடைத்துப்போய் பார்த்தான். ஆதியைக் கண்டுகொள்ளாத துர்கா, “என்ன கதிர், விக்கி? இவ்வளவு காலையிலேயே வந்திருக்கீங்க?” என்று கேட்டாள். விக்கி, “ஒண்ணுமில்ல துர்கா, பசியா இருந்ததால் வந்தோம். சாப்பாட்டு வாசனை நல்லா இருந்தது. சுவை எப்படி இருக்குன்னு பார்க்க வந்தோம்” என்று கூற, லட்சுமி சிரித்தாள். “சாப்பாடு வேணும்னு நேரடியாக சொல்ல மாட்டீங்களா? சரி, வாங்க. இன்னைக்கு நான் தான் சமைத்தேன். சாப்பிட்டுப் பார்த்து சொல்லுங்க” என்றாள். “அப்படியா லட்சுமி? உன்னோட சாப்பாடு சாப்பிட்டு ரொம்ப நாளாகிடுச்சு. முன்னாடி ஆபீஸுக்கு வந்தப்போ அடிக்கடி செஞ்சு கொண்டு வருவே. இப்போ நீங்க முதலாளி ஆயிட்டீங்க, இனி அந்த சாப்பாடெல்லாம் கிடைக்குமா?” என்று விக்கி ஏக்கமாகக் கூற, கதிர், “டேய், அநியாயத்துக்கு பொய் சொல்லாதே. அவளுக்குக் கல்யாணம் ஆகி ஒரு வாரம் கூட ஆகல. அதுக்கு முன்னாடி வரை நமக்குச் சாப்பாடு செஞ்சு கொண்டு வந்துட்டு தானே இருந்தா?” என்றான். “இப்படி எல்லாம் சொன்னாதான்டா நமக்குச் சோறு கிடைக்கும்” என்று விக்கி கூற, துர்கா அவன் காதை பிடித்துத் திருக, “எங்கே, என்னை பார்த்து சொல்லு. நீ இப்படி பேசினாத்தான் சாப்பாடு கொடுப்பேனா?” என்று சண்டைக்கு வந்தாள். “ஏய் லட்சுமி, வலிக்குதுடி! விடு” என்று தப்பித்துக்கொண்டவன், “சரி வாங்க சாப்பிடப் போலாம்” என்று சொன்னான். கதிர் சிரித்தபடி துர்காவின் கையைப் பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு சாப்பிடும் மேஜைக்குச் சென்றான்.
தன் மனைவியிடம் உரிமை எடுத்துப் பேசும் தம்பியையும், நண்பனையும் பார்த்த ஆதிக்குச் சந்தோஷமாக இருந்தாலும், அதே நேரத்தில் எரிச்சலாகவும் இருந்தது. தன்னை அழைக்காமல் அவர்களை மட்டும் அழைத்துச் சென்று உணவு பரிமாறிக் கொண்டிருந்த துர்காவைப் பார்த்து முறைத்துக்கொண்டே, ஹாலில் இருந்த சோபாவில் அமர்ந்தவன், டிவியை ஆன் செய்து செய்தி சேனலைப் பார்த்தான். விக்கியும், கதிரும் துர்காவின் சமையலைப் புகழ்ந்து தள்ள, அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த ஆதிக்குப் பசி வயிற்றைக் கிள்ளியது. சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த விக்கி, ஆதியைப் பார்த்தான். அவன் தீவிரமாக டிவி பார்ப்பது போல நடித்தான்.
“என்னடா? உங்க அண்ணா சாப்பிட வரலையா?” என்று கதிரைக் கேட்க, அப்போது தான் ஆதியை அழைக்காதது துர்காவுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. “டேய், ரெண்டு பேரும் சாப்பிடுங்க. நான் போய் அவரைச் சாப்பிடக் கூட்டிட்டு வரேன்” என்று துர்கா செல்ல, கதிர் அவள் கையைப் பிடித்து நிறுத்தி, “நீ முதல்ல எங்களுக்குப் பரிமாறு. அவன் வந்தா எங்க ரெண்டு பேரையும் சாப்பிட விட மாட்டான்” என்றான். “இல்லை கதிர், நான் கூப்பிடலன்னு கோபமா இருக்காரு போல. நீங்க சாப்பிடுங்க, நான் வந்துடுறேன்” என்று துர்கா கூற, “முதல்ல நாங்க ரெண்டு பேரும் தான் உன்னோட நண்பர்கள். அதுக்கு அப்புறம் தான் ஆதி உனக்கு புருஷன். புரிஞ்சுதா? முதல்ல எனக்கு அந்த சிக்கன் கிரேவியை எடுத்துப் பரிமாறு” என்று கதிர் பிடிவாதமாக நின்றான். “டேய், நீ பேசாம சாப்பிடப் போறியா? இல்லை நான் நீ சாப்பிடற சாப்பாட்டில் எதையாவது கலந்து வைக்கவா?” என்று துர்கா கேட்டாள். “பாரு விக்கி! பத்து வருஷமா காதலிச்ச ஆதி தான் முக்கியம். நாங்க முக்கியமில்லைன்னு சொல்லாம சொல்லிட்டா பாரு” என்று கதிர் கூற, துர்கா அவன் வாயைப் பொத்தி, “உனக்கு எப்படி கதிர்… இந்த விஷயம்?” என்று கேட்டுக்கொண்டே விக்கியை முறைத்தாள். “அவனை ஏன் முறைக்கிற? நான் உன்னோடு இவ்வளவு நெருக்கமாகப் பழகி என்ன செய்ய? ஆனா உனக்கு அண்ணாவை லவ் பண்ற விஷயம் எனக்கு விக்கி சொல்லிதான் தெரிய வேண்டியிருக்குல்ல” என்று கதிர் கோபப்பட, “டேய் கதிர், நான் எப்படி உங்க அண்ணாவை லவ் பண்றேன்னு உன் அண்ணாகிட்டயே சொல்லல. அப்போ எப்படி உன்கிட்ட வந்து சொல்ல முடியும்? என் நிலையில் இருந்து யோசிச்சுப் பாரு” என்று சொல்லி, “என்னை மன்னிச்சிரு கதிர்” என்று உண்மையான வருத்தத்துடன் கேட்டாள்.
லட்சுமியை மேலும் கஷ்டப்படுத்த விரும்பாத கதிர், “சரி, பரவாயில்லை. அந்த கோழித் தொடையை இன்னொன்னு சேர்த்து வை, உன்னை மன்னிச்சிடுறேன்” என்று கூற, துர்கா சந்தோஷத்தில் அவனுக்கு இன்னும் இரண்டு கோழித் தொடைகளைப் பரிமாறினாள். விக்கி, “ஏய் லட்சுமி, நான் இங்க இருக்கேன் ஞாபகம் இருக்கா? எல்லாத்தையும் அவனுக்கே வைக்குற நீ” என்று பாவமாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டு கேட்க, “நீ என்னை மாட்டிவிட்டதுக்கு உனக்கு ஒண்ணுமே கொடுக்கக் கூடாதுதான். போகட்டும் என்று தான் இப்போ உனக்கு வைக்கிறேன்” என்று கூறி அவனுக்கும் பரிமாறினாள். “நீங்க சாப்பிடுங்க, நான் ஆதியைச் சாப்பிடக் கூப்பிடுறேன்” என்று கூறி அவனிடம் வந்தாள்.
ஆதி தீவிரமாக டிவி பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். லட்சுமி வந்தது கூடத் தெரியாமல் அவன் இருக்க, அவனை இரண்டு மூன்று முறை அழைத்தாள். அவன் கேட்காததால், டிவியை ஆஃப் செய்தாள். அவள் செய்தியை ஆஃப் செய்ததும் ஆதிக்குக் கோபம் வர, “ஏய் லட்சுமி! இப்போ எதுக்கு நீ டிவியை ஆப் செய்தாய்?” என்று கோபமாகக் கேட்டான். “நான் எவ்வளவு நேரமா உன்னைச் சாப்பிடக் கூப்பிட்டுட்டு இருக்கேன்? நீ ரொம்பத் தீவிரமாக டிவி பார்த்துட்டு இருக்கே” என்று அவளும் கோபமாகப் பேச, “ஏய் லட்சுமி, என்னையே நீ அதிகாரம் பண்றியா? உன் வரம்பு என்னவோ அதுபடி இருந்துக்க. தேவை இல்லாம என்னை அதிகாரம் பண்ற வேலை எல்லாம் வச்சுக்காதே” என்றவன், எழுந்து சென்று மேஜையில் அமர்ந்தான். “முத்து தாத்தா!” என்று அதே கோபத்தில் கத்த, முத்து தாத்தா வேகமாக ஓடி வந்து நின்றார். “எனக்குச் சாப்பாடு பரிமாறுங்க” என்று ஆதி கூற, அவர் தயக்கத்துடன் லட்சுமியைப் பார்த்தார். அவள் பரவாயில்லை என்று தலையாட்ட, முத்து தாத்தா ஆதிக்குப் பரிமாறினார். அவர் வைத்த உணவை எல்லாம் சாப்பிட்டவன், சுவை நன்றாக இருந்ததால், எதுவும் கூறாமல் எல்லாவற்றையும் சாப்பிட்டான். மீண்டும் முத்து தாத்தா பரிமாற வர, “தாத்தா! இன்னைக்கு யாரு சமைத்தது? சாப்பாடு எதுவுமே நல்லா இல்லை. இனிமேல் இப்படி சமைக்காதீங்க” என்று கேட்டான். முத்து தாத்தா தயக்கத்துடன் நிற்க, “ஏன்டா ஆதி? இவ்வளவு நேரம் நல்லா ரசிச்சு ருசிச்சு சாப்பிட்டுட்டு தான இருந்த? இப்போதான் உனக்குச் சாப்பிட பிடிக்காத மாதிரி சொல்ற. சாப்பாடு நம்ம லட்சுமி தான் செஞ்சா, நல்லா தான் இருக்கு. இதையே நீ குறை சொல்றியா?” என்று விக்கி கேட்க, “உனக்கு வேணா அவ செய்தது சுவையாக இருக்கலாம். எனக்கு அவ சுவை பிடிக்கல” என்று லட்சுமியைப் பார்த்தவன், “என்ன சுவையோ” என்று கூறிவிட்டு எழுந்து சென்றான்.
ஆதி இப்படி கூறிவிட்டு சென்றதால், லட்சுமிக்கு வருத்தமாக இருந்தது. அவள் அருகில் வந்த முத்து தாத்தா, “கண்ணு, நீ ஏன் வருத்தப்படறேன்னு எனக்குப் புரியுதுடா. ஆதி தம்பி நீ செய்த எல்லா சாப்பாடையும் சாப்பிட்டுட்டு, சாப்பிட முடியாம தான் எழுந்து போனாரு” என்று கூற, விக்கியும், கதிரும், “அவன் எல்லாப் பதார்த்தங்களையும் காலி பண்ணிட்டான். உனக்கு எதுவுமே மிச்சம் இல்லை. நீயே பாரு” என்று அங்கிருந்த பாத்திரங்களை எடுத்து காட்ட, லட்சுமியின் முகம் சந்தோஷத்தில் மலர்ந்தது. “சரி லட்சுமி, நீ சாப்பிட்டியா?” என்று கதிர் கேட்க, அவள் இல்லை என்று தலையாட்ட, “எல்லாமே தீர்ந்துவிட்டது. நான் உனக்கு ஏதாவது ஆர்டர் பண்ணட்டுமா?” என்று கதிர் கேட்க, லட்சுமி வேண்டாம் என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே, மேலே சென்ற ஆதி தயாராகி வந்தவன், “போலாமா?” என்று கேட்டான். லட்சுமி எதுவும் புரியாமல் விழிக்க, “லட்சுமி, சீக்கிரம் மேல போய் உடை மாத்திட்டு வா” என்றவன், ஆதியின் அம்மா சொல்லி அனுப்பியதை கூறினான். “சரி” என்று தலையாட்டிவிட்டு அவள் மேலே செல்லப் போக, “லட்சுமி, இரு. எங்க போற? நேரமாகிவிட்டது” என்று ஆதி கூற, அவள் அவனைப் பார்த்தாள். “டேய், அவ இன்னும் சாப்பிடக்கூட இல்லை” என்று விக்கி சொல்ல, “அதெல்லாம் அங்கே போய் பார்த்துக் கொள்ளலாம். போலாம் சீக்கிரம்” என்று அவன் அவசரப்படுத்த, லட்சுமி வேறு வழியின்றி அவர்களுடன் முத்து தாத்தாவிடம் கூறிவிட்டு கிளம்பினாள்.
