அஸ்க..லஸ்கா..காதல் 13

EPISODE 13

உங்கள் வேண்டுகோளின்படி, “தமிழரசு” என்ற பெயர் “தமிழ்” என்று மாற்றப்பட்டுள்ளது. இதோ திருத்தப்பட்ட கதைப்பகுதி:

தமிழ், இலக்கியாவின் கையைப் பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு குமரனின் வீட்டிற்குள் நுழைய, “அங்கேயே நில்லுடா!” என்று சத்தம் போட்டு தமிழ் உள்ளே வரவேண்டாம் என்று தடுத்தார் குமரன். வீட்டுக்குள் நின்றிருந்த குமரன் தமிழின் அருகில் வந்து, அவன் அருகில் நின்றிருந்த இலக்கியாவைக் காட்டி, “இந்தப் பெண்ணை நீ ராஜுவிடம் எப்படி அறிமுகப்படுத்தி வைத்தாய்?” என்று கேட்டார். “நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போற பொண்ணுன்னு ராஜுவிடம் அறிமுகப்படுத்தினேன். ஏன், உங்களுக்குக் காது கேட்கலையா?” என்றான் தமிழ்.

அவனை முறைத்த குமரன், “நீ கல்யாணம் செய்து நம்ம வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டு வரப் பொண்ணை, இப்படிச் சாதாரணமாகவா நம்ம வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டு வருவாய்?” என்றவர், “எப்போ இரண்டு பேரும் கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறீங்க?” என்று கேட்டார் குமரன். “இன்னும் ஆறு மாசம் கழிச்சு” என்றான் தமிழ். அவனைப் புரியாமல் பார்த்த குமரன், “ஏன் ஆறு மாசம்?” என்றார். “இப்போதான் இவளுக்கு 18 வயசு. அதுக்கப்புறம்தான் நாங்க ரெண்டு பேரும் கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறோம்” என்றான்.

“என்னது! 18 வயசு இன்னும் ஆகலையா?” என்று அதிர்ச்சியாகக் காவேரியும் குமரனும் தமிழைப் பார்க்க, அவர்கள் அதிர்ச்சியானது எல்லாம் தமிழ் கணக்கில் கொள்ளாமல், “ஆமாம்” என்று தலையாட்டினான். தமிழின் அருகில் நின்றிருந்த ராஜுவும் அனுவும் கூட இலக்கியாவின் வயதைக் கேட்டு அதிர்ச்சியானார்கள். வேகமாக தமிழின் அருகில் வந்த காவேரி, “டேய் தமிழ்! என்னடா இப்படி இருக்க? உன்னைவிடப் பத்து வயசு சின்னப் பொண்ணுடா. இந்தப் பொண்ணையா நீ கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போற?” என்றார். “ஏன், பத்து வயசு வித்தியாசமா இருந்தா என்ன பிரச்சனை? உங்களுக்கும் அப்பாவுக்கும் கூடப் பத்து வயசு வித்தியாசம். தாத்தாவுக்கும் பாட்டிக்கும் கூடத்தானே ஒன்பது வயது வித்தியாசம். நான் மட்டும் பத்து வயசு வித்தியாசமா இருக்கிற பொண்ணைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கக் கூடாதா?” என்று கேட்டான் தமிழ். தமிழ் தங்களின் திருமண வயது வித்தியாசத்தைச் சொல்லிப் கூறவும், காவேரிக்கும் குமரனுக்கும் அவனிடம் அடுத்து என்ன கேட்பது என்று தெரியவில்லை.

உடனே காவேரி, “அதுக்கில்லைடா! இந்தப் பொண்ணைப் பார்த்தா ரொம்பச் சின்னப் பொண்ணு மாதிரி இருக்கு. நீ கல்யாணம் பண்ணிட்டு இவளை உன் கூடக் கூட்டிட்டுப் போனா, உன்னைவிட வயசுல ரொம்பச் சின்னப் பொண்ணைக் கல்யாணம் பண்ணிட்டு வந்துட்டேன்னு யாரும் பேச மாட்டாங்களா?” என்றார். “அடுத்தவங்க பேசறது எல்லாம் கேட்டுட்டு இருந்தா நம்மால இங்கே நிம்மதியா வாழ முடியாது. நான் யாரையும் கேட்கிறதா இல்லை” என்றான். தமிழ் கேட்டுக்கொண்டிருந்த குமரன் அவனை முறைத்துவிட்டு நேராக இலக்கியாவிடம் வந்தார். அவள் குமரனைப் பார்த்ததும் அன்று சண்டையிட்டது அவளுக்கு ஞாபகம் வர, அவளுக்குக் குமரனைக் கண்டு சற்று பயமாகவும் பதட்டமாகவும் இருந்தது. இதே படபடப்போடு தமிழ் பிடித்திருந்த கையை அவள் இறுக்கிப்பிடிக்க… அவள் அழுத்திப் பிடித்ததில், இலக்கியா தன் தாத்தாவைக் கண்டு பயப்படுகிறாள் என்பதை உணர்ந்தவன், இலக்கியாவைத் தன் பின்னால் இழுத்து நிற்க வைத்துவிட்டு அவன் தாத்தாவின் முன்பு வந்து நின்றான்.

தமிழை முறைத்த குமரன், “நீ கொஞ்சம் நகரு. நான் அந்தப் பொண்ணுகிட்ட பேசணும்” என்றார். “என்ன பேசறதா இருந்தாலும் இப்படியே பேசுங்க. அவளுக்குக் காது நல்லா கேட்கும்” என்றான். தன் கையில் இருந்த கைத்தடியை வைத்து தமிழின் கையில் வைத்து அவனைத் தன் வழியில் இருந்து நகர்த்தியவர், இலக்கியாவைப் பார்த்து, “இங்கே வாம்மா!” என்று அழைத்தார். அதில் பயந்தபடி குமரனையும் தமிழையும் மாறி மாறிப் பார்க்க, தமிழ் தன் பின்னால் நின்றிருந்த அவளின் கையைப் பிடித்து இழுத்து அவன் அருகில் நிற்க வைத்தவன், “பேசு!” என்றான்.

இங்கு வந்ததிலிருந்து தமிழிடமே அதிகமாக இலக்கியா பேசவில்லை. அப்படி இருக்க இங்கே குமரனிடம் பேசுவது, அதுவும் அவரிடம் சண்டையிட்ட பிறகு. இலக்கியா பயந்தபடியே குமரனைப் பார்க்க, “உன் பெயர் என்னம்மா?” என்று கேட்டார். “இலக்கியா” என்றாள். “இலக்கியா… பேர் நல்லாத்தான் இருக்கு” என்றவர், “உன்னோட அம்மா அப்பா எல்லாம் எங்கே இருக்காங்க? நீ எப்படி ஏலத்துக்கு வந்த?” என்று கேட்டார். அவர் தன் குடும்பத்தைப் பற்றியும் தானாகவே ஏலத்திற்கு எப்படி வந்தது என்பதைப் பற்றியும் கேட்கவும், தன்னைப் பற்றியும் தன் குடும்பத்தைப் பற்றியும் சொல்லலாமா? தான் ஏன் இப்படி ஒரு இடத்திற்கு ஏலத்திற்கு வந்தேன் என்ற விஷயத்தைச் சொன்னால் இவர்களெல்லாம் என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்கள் என்று யோசித்தபடி நின்றிருக்க, “சொல்லுமா… நான் உன்கிட்டதானே கேட்கிறேன்?” என்றவர் தன் குரலை சற்று அதிகாரமாக உயர்த்தி. அவர் பேசிய விதத்தைக் கேட்டு பயந்த இலக்கியா, “எனக்கு அப்பா இல்லை. சின்ன வயசுலயே இறந்துட்டாரு. அம்மாவும் தம்பியும் மட்டும்தான். தம்பியும் கொஞ்ச வருஷம் முன்னாடி என் மாமா அவனை எங்கேயோ கொண்டு போய் விட்டுட்டு வந்துட்டாரு. அவன் இப்போ எங்க இருக்கான்னு எங்க யாருக்குமே தெரியாது. என் அம்மாவைக் கொன்னுடுவேன்னு என்னை மிரட்டித்தான் இந்த ஏலத்துக்கு என் மாமா என்னைக் கூட்டிட்டு வந்தாரு” என்றாள் படபடவென.

“இவ்வளவுதானா உன்னுடைய குடும்பம்?” என்று கேட்டார் குமரன். அவர் அப்படி கேட்டதும் இலக்கியாவின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்து ஓடியது. அவள் அழுதபடி முகத்தை வைத்திருக்க, அதை பார்ப்பதற்கு காவேரிக்கும் மற்றவர்களுக்கும் கஷ்டமாகத்தான் இருந்தது. இந்தப் பெண்ணை எதற்காக இவன் ஏலத்தில் எடுத்திருக்கிறான்? இந்தப் பெண்ணையே ஏன் திருமணம் செய்துகொள்ள தமிழ் நினைக்கிறான் என்று இங்கு இருந்த யாருக்குமே புரியவில்லை. தன் கண்களில் வந்த கண்ணீரைத் துடைத்தபடி, “ஆமாம்” என்று தலையாட்டினாள் இலக்கியா.

“இவனை திருமணம் செய்துகொள்ள உனக்குச் சம்மதமா?” என்று கேட்டார் குமரன். அவர் அப்படி கேட்டதும் தமிழ் திரும்பி குமரனை முறைத்தவன், “தாத்தா, என்ன கேள்வி இது?” என்றான். “டேய், நீ பேசாம அமைதியா இரு. நான் உன்கிட்ட பேசல. இலக்கியாகிட்டதான் பேசிக்கிட்டு இருக்கேன்” என்றவர், இலக்கியாவிடம் திரும்பி, “சொல்லுமா, இவனைக் கல்யாணம் பண்ணிக்க உனக்குச் சம்மதமா?” என்றார். தன் தலையை குனிந்தபடி, “ஏலத்தில் என்னை விலை கொடுத்து வாங்கி வந்தவர் இவர். நான் இவருடைய பொருள். இவர் காசு கொடுத்து வாங்கி வந்ததால், நான் இவருக்குச் சொந்தமான பொருள். எனக்கு இவரை பிடிக்குமா பிடிக்கவில்லையா என்பதெல்லாம் இங்கு முக்கியமில்லை. என் முதலாளி என்ன சொல்கிறாரோ அதைத்தான் நான் செய்ய வேண்டும். என்னை திருமணம் செய்ய வேண்டும் என்று சொன்னால், நான் அதற்குச் சரி என்று சம்மதிப்பேன். இல்லை… வேண்டாம்… இப்போதே இந்த வீட்டை விட்டுப் போய்விடு என்று சொன்னாலும், எந்தவித மறுப்பும் இன்றி நான் இங்கிருந்து சென்று விடுவேன்” என்றாள் இலக்கியா. அவள் சொன்ன பதிலிலேயே தமிழ் என்ன சொல்கிறானோ அதைத்தான் இலக்கியா செய்வாள்; அவன் பேச்சுக்கு மறுபேச்சு பேச முடியாது என்பதைத் தெளிவாக உணர்த்தி இருந்தால்.

அவள் சொல்வதெல்லாம் கேட்ட குமரன், தமிழைத் திரும்பிப் பார்த்து, “எதுக்காக இந்தப் பொண்ணை உன் கூட அழைச்சிட்டு வந்த? உண்மையாவே நீ அவளைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கத்தான் அழைச்சிட்டு வந்தியா? இல்லை வேற எதுக்காகவுமா?” என்று கேட்டார் குமரன். தமிழ் குமரன் பேசுவதைக் கேட்டுவிட்டு இலக்கியாவின் கையைப் பிடித்து அழைத்துக் கொண்டு திரும்பிச் செல்ல, தமிழின் கையைப் பிடித்து நிறுத்திய குமரன், “உள்ளே வாடா!” என்றவர், இலக்கியாவையும் உள்ளே வரச் சொல்லி இருவரையும் அழைத்து வந்தவர். அவர்களைச் சாப்பிட அழைத்துச் சென்றவர், “காவேரி, எனக்கு ரொம்பப் பசிக்குது. சீக்கிரம் சாப்பாடு போடு!” என்றார் குமரன்.

“அத்தா! நீங்க பண்றது கொஞ்சம் கூடச் சரியில்லை. இவ்வளவு நேரம் எனக்குப் பசிக்குது, என்கூடச் சாப்பிட வாங்கன்னு உங்களை எத்தனை முறை கூப்பிட்டேன். ஆனா, இப்போ அண்ணா வந்ததும் என்னை மறந்துட்டு நீங்க மட்டும் சாப்பிடப் போறீங்களே?” என்றான் ராஜு. “அப்படி எல்லாம் இல்லை ராஜு, நீயும் வா. நாம எல்லாரும் சாப்பிடலாம்” என்று அவனையும் அழைத்துக் கொண்டு போய் சாப்பிட அமர்ந்தார். அப்போது சரியாக தமிழின் அப்பா குருசாமியும் வந்துவிட, அவரையும் அழைத்துச் சாப்பிடச் சொன்னார். குருசாமி வந்தவர் தமிழைப் பார்த்துவிட்டு, அவன் அருகில் அமர்ந்திருந்த இலக்கியாவைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார்.

அனைவரும் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாகச் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்க, குமரனே பேச்சை ஆரம்பித்தார். “உன்னுடைய குடும்பம் எங்களுக்கும் ஒன்றும் பெரிய விஷயம் இல்லை. ஆனால், எங்கள் குடும்பத்திற்கு என்று ஒரு பாரம்பரியமும் வழிமுறைகளும் இருக்கிறது. அதை எல்லாம் பின்பற்றி உன்னால் இவனுடன் வாழ முடியுமா?” என்று கேட்டார் குமரன். அவர் சொன்னதைக் கேட்ட இலக்கியா சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தவள். சாப்பிடுவதை அப்படியே விட்டுவிட்டு குமரனைப் பார்த்தவள், “உன்னுடைய குடும்பம் உங்களுக்கு ஒன்றும் பெரிய விஷயமாகத் தெரியாது என்றாலும், நாங்கள் வசதி இல்லாமல் இருந்தாலும் எங்களுக்கும் ஒரு பாரம்பரியமும் வழிமுறைகளும் இருந்தது. நான் அதைப் பின்பற்றித்தான் இத்தனை நாளும் வளர்ந்து வந்திருக்கிறேன். எவ்வளவு கஷ்டம் எங்களுக்கு வந்தாலும், எங்களுடைய குடும்பத்தில் இருந்து நாங்கள் விலகிச் சென்றதில்லை” என்றாள் இலக்கியா.

“அப்போ நீ எங்க குடும்பத்த பெயரை கெடுக்காம பார்த்துக்குவேன்னு சொல்ற, அப்படித்தானே?” என்றார் குமரன் நேரடியாக. இலக்கியாவும் “ஆம்” என்று தலையாட்ட, “சரி, நீயும் தமிழும் திருமணம் செய்து கொள்ள இன்னும் ஆறு மாதம் இடைவெளி இருக்கிறது. அந்த ஆறு மாதத்தில் எங்கள் குடும்பப் பழக்க வழக்கத்தைப் பற்றி தெரிந்துகொள்” என்றவர், தமிழிடம் திரும்பி, “இலக்கியா இனிமேல் நம்ம வீட்டிலேயே இருக்கட்டும்” என்றார். அதைக் கேட்டு அதிர்ந்த தமிழ், “ஏன், அவள் என் கூட இருந்தா என்ன உங்களுக்குப் பிரச்சனை?” என்றான் தமிழ். “நான் சொன்னா சொன்னதுதான். அவளுக்கு 18 வயது நிறைவடைந்ததும் நீயும் அவளும் திருமணம் செய்து கொள்ளுங்கள். அதன் பிறகு எங்கே வேணாலும் இவளைக் கூட்டிட்டுப் போ. அதுவரைக்கும் நான் சொல்றதுதான் கேட்டு ஆகணும்” என்றார் கறாராக குமரன்.

அதற்கு மேலும் தமிழுவால் குமரனை எதிர்த்துப் பேச முடியவில்லை. அவர் சொன்னதற்குச் சம்மதம் தெரிவித்தவர், இலக்கியாவைப் திரும்பிப் பார்க்க, இலக்கியா என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் விழித்தபடி அமர்ந்திருந்தாள். அவள் வந்ததிலிருந்து தமிழிடமே நன்றாக இன்னும் பேசிப் பழகவில்லை. அதற்குள்ளாகத் தன் குடும்பத்துடன் அவளை எப்படி இங்கே இருக்க வைப்பது என்று யோசனையில் இருந்தான் தமிழ்.

அனைவரும் சாப்பிட்டு முடிந்ததும் குமரன் அனுவிடம், “நீ இலக்கியாவை அழைச்சிட்டுப் போய் உன்னோட ரூமுக்கு பக்கத்துல கெஸ்ட் ரூம் இருக்கு இல்லையா? அங்கே தங்க வச்சுடு. இனிமேல் இலக்கியா நம்ம வீட்லதான் இருக்கப் போறா” என்றார். அனுவும் சந்தோசமாக “ஓகே தாத்தா…” என்று சொல்லி, இலக்கியாவைப் பார்த்து, “வாங்க அண்ணி போகலாம்” என்று இலக்கியாவின் கையைப் பிடித்து அவள் நோக்கிச் சென்றாள். இலக்கியா செய்வதறியாது அனுவின் பின்னால் சென்றவள் திரும்பி தமிழைப் பார்க்க, தமிழ் இலக்கியாவை அப்போதுதான் திரும்பிப் பார்த்தான். இருவரின் பார்வையும் ஒன்றோடு ஒன்று மோதிக்கொண்டது. இருவருக்குமே சொல்ல முடியாத உணர்ச்சிகள் மனதில் ஓடியது. பார்த்துப் பழகி பல வருடங்கள் ஆனது போல இலக்கியாவைப் பார்த்து தமிழுக்குத் தோன்றியது.

அவள் உள்ளே செல்லும் வரை இலக்கியா சென்ற திசையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த தமிழ், அவள் தன் கண்ணைவிட்டு மறைந்ததும் குமரனிடம் திரும்பியவன், “சரி தாத்தா, எனக்கு ஆபீசுக்கு டைம் ஆகுது. நான் கிளம்புறேன்” என்றவன், “இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல வினித் இங்கே வருவான். அவன் கூட இலக்கியாவை அனுப்பி வைங்க” என்றான். “இந்தப் பக்கம் நல்லவன் மாதிரி அவளை விட்டுட்டு, அந்தப் பக்கம் வினித்தை விட்டு இலக்கியாவை அழைச்சிட்டுப் போகப் பார்க்கிறியா?” என்று கேட்டார் குமரன். “தாத்தா, அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லை. இலக்கியா காலேஜ்ல சேர்ந்து படிக்கணும்னு சொன்னா. அதுக்காகத்தான் வினித்தை அழைச்சிட்டுப் போய் நம்ம காலேஜ்லயே ஜாயின் பண்ண சொல்லி இருக்கேன். அதுவும் இல்லாம அவளுக்குப் போடுறதுக்கு டிரஸ் எல்லாம் எதுவும் இல்லை. அதையும் வினித்தைதான் வாங்கித் தர சொல்லி இருக்கேன்” என்றான் தமிழ்.

அப்போது இலக்கியாவை அவள் அருகில் விட்டுவிட்டு வந்த அனு, “அண்ணா, அதெல்லாம் ஒன்னும் வேண்டாம். அவங்களுக்கு வேணும்கிற திங்ஸ் நானே அண்ணியை அழைச்சிட்டுப் போய் வாங்கிக் கொடுக்கிறேன். காலேஜுக்கு வேணா வினித்தை கூட்டிட்டுப் போகச் சொல்லு” என்றாள். தமிழ் “சரி” என்று தலை ஆட்ட, “சரி தமிழ், உனக்கு டைம் ஆச்சு. நீ கிளம்பு. வினித் வரட்டும். இலக்கியாவை அவன் கூட அனுப்பி வைக்கிறேன்” என்றார் குமரன். அனைவரிடமும் சொல்லிக்கொண்டு அங்கிருந்து தமிழ் கிளம்ப, அப்போது தமிழின் பின்னால் வந்த ராஜு, “அண்ணா, ஒரு நிமிஷம் நான் உங்ககிட்ட கொஞ்சம் பேசணும்” என்று சொல்லி அவன் அருகில் வந்தான். “என்ன?” என்றான் ராஜுவைப் பார்த்து. “அது வந்து… அது வந்து அண்ணா… நீங்க அந்தப் பொண்ணை எந்தக் காரணத்துக்காக ஏலத்தில் எடுத்திருக்கீங்கன்னு நான் தெரிஞ்சுக்கலாமா?” என்றான் ராஜு.

தமிழ் ராஜுவை புருவம் சுருங்கப் பார்க்க, “என் அண்ணா, என்ன அப்படி பார்க்குறீங்க? நீங்க இந்த மாதிரி இடத்துக்கு எல்லாம் போகக்கூடிய ஆள் கிடையாது” என்றான் ராஜு. இவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது வினித் வந்தான். அவனைப் பார்த்த தமிழ், “நான் அங்கே போனதுக்கு முதல் காரணம் இவன்தான். இவன்தான் எனக்கு திடீர்னு போன் பண்ணி அங்கே வர சொன்னான்.” “நான் சும்மா உன்னை வேடிக்கை பார்க்க மட்டும்தான் வரச்சொன்னேன். வந்ததும் அங்கே யாருமே விலை கொடுத்து வாங்க முடியாத அளவுக்குப் பெரிய தொகையைக் கொடுத்து இலக்கியாவை ஏலத்தில் எடுக்கச் சொல்லல” என்றான் வினித்.

உடனே ராஜு தமிழை கேள்வியாகப் பார்க்க, “கண்டிப்பா பதில் சொல்லியே ஆகணுமா?” என்று கேட்டான் தமிழ். “சொல்ல விருப்பம் இல்லைனா பரவாயில்லை” என்றான் ராஜு. “ராஜு, நீ சும்மா இரு… நான் இலக்கியாவை ஏலத்துல எடுத்ததிலிருந்து இதே கேள்வியைத்தான் இவன்கிட்ட கேட்டுட்டு இருக்கேன். இதுக்காக நிறைய அவ்வளவு காசு கொடுத்து ஏலத்தில் எடுத்தேன்னு கேட்டேன். நான், இவன் எனக்குச் சரியாகப் பதில் சொல்லல. கேட்டா, ‘அவளைப் பிடிக்கல… என் கார்ல வந்து மோதிட்டா… கொடுத்த காசை வேண்டாம்னு சொல்லிட்டா… அதனாலதான் அவளையே காசுக்காக வாங்க வேண்டியது ஆகிருச்சு’ அப்டின்னு சொல்றான். இவன் சொல்றது எதுவுமே சரியான காரணமா தெரியலை. கண்டிப்பா ஏதோ ஒரு பெரிய காரணம் இருக்கும். அதனால்தான் அவன் இலக்கியாவை இவ்வளவு பணம் கொடுத்து ஏலத்தில் எடுத்திருக்கணும்” என்றான் வினித்.