FLING 32
சென்னையின் வெயில் மண்டையைப் பிளந்து கொண்டிருந்தது. ஆனால் அகலிகாவின் மனதிற்குள் அதைவிடப் பெரிய அனல் தகித்துக் கொண்டிருந்தது. பார்வதியிடம் அழுது முடித்த பிறகு, இருவரும் நேராக முகேஷின் வீட்டிற்குச் சென்றனர். அங்கேதான் அகலிகாவின் அம்மாவும், முகேஷின் அம்மாவும் திருமண வேலைகளுக்காகத் தங்கியிருந்தனர்.
“அஹி, ப்ளீஸ் கொஞ்சம் நார்மலா இரு. உன் ஃபேஸைப் பார்த்தாலே ஏதோ தப்பு நடந்திருக்குன்னு வீட்ல கண்டுபிடிச்சிடுவாங்க. ஜஸ்ட் பீ கூல்” என்று பார்வதி எச்சரித்தாள்.
“முயற்சி பண்றேன் பாரு… ஆனா லண்டன் நினைவுகள் என்னை அப்படியே ஒரு மாதிரி ‘சஃபொகேட்’ பண்ணுது,” என்று அகலிகா பெருமூச்சு விட்டபடி வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள்.
வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் ஹால் காலியாக இருந்தது. “அம்மா… அத்தை…” என்று அகலிகா குரல் கொடுத்தாள்.
திடீரென்று சோபாவின் பின்னால் இருந்து குதித்து வந்து நின்றான் முகேஷ். “SURPRISE!!!” என்று அவன் கத்திய சத்தத்தில் அகலிகா ஒரு நிமிடம் அதிர்ந்து போனாள்.
“முகேஷ்? நீங்க… நீங்க எப்படி இங்க? லண்டன்ல தான இருந்தீங்க?” என்று அகலிகா திகைப்புடன் கேட்டாள்.
முகேஷ் அவளது கைகளைப் பற்றிச் சுற்றினான். “எப்படி இருக்கு என்னோட சர்ப்ரைஸ்? நீ கிளம்பினதும். அடுத்த பிளைட்லயே நானும் கிளம்பிட்டேன். உன்னை ஏர்போர்ட்ல மீட் பண்ண வேணாம், டைரக்டா இங்க வந்து ஷாக் கொடுக்கலாம்னு பிளான் பண்ணேன். உனக்குத் தெரியுமா? நான் வந்து மூணு மணி நேரம் ஆகுது. ஐ மிஸ்டு யூ சோ மச் அஹி”
முகேஷ் அத்தனை உற்சாகமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் அகலிகாவின் முகம் சட்டென்று ஒரு போலிச் சிரிப்பை உதிர்த்தது.
“ஓ… கிரேட். நல்ல சர்ப்ரைஸ் முகேஷ். நல்லா இருக்கீங்களா?” என்று மிகவும் ‘கேசுவலாக’ கேட்டாள். அவளது குரலில் இருந்த அந்த வறட்சியைப் பார்வதி கவனித்துவிட்டாள்.
முகேஷின் முகம் கொஞ்சம் வாடியது. “என்ன அஹி இது? இவ்வளவு பெரிய சர்ப்ரைஸ் கொடுத்திருக்கேன், நீ என்னவோ ‘எப்படி இருக்கீங்க?’ன்னு கேக்குற? உனக்கு என்னைப் பார்த்ததுல சந்தோஷமே இல்லையா?”
அகலிகா சுதாரித்துக் கொண்டாள். “இல்ல முகேஷ்… சட்டுன்னு பார்த்ததும் கொஞ்சம் ஷாக் ஆகிட்டேன், அவ்வளவுதான். ரொம்ப சந்தோஷம் தான்,” என்று சொல்லிவிட்டு ஒரு மெல்லிய சிரிப்பை உதிர்த்தாள்.
அப்போது பூட்டியிருந்த பெட்ரூம் கதவு மெதுவாகத் திறந்தது. ரியா கத்திக்கொண்டே வெளியே வந்தாள். “SURPRISE AGAIN!!!”
அவள் பின்னால் வழக்கம் போல கோட் சூட் இல்லாமல், மிகவும் சாதாரணமான ஜீன்ஸ்,டி-ஷர்ட்டில் தீரன் வெளியே வந்தான்.
அகலிகா அவனைக் கண்ட அந்த நொடி… அவளது உடலில் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது போல இருந்தது. அவளது கண்கள் விரிந்தன. இதயம் தாறுமாறாகத் துடித்தது. போலிச் சிரிப்பு மறைந்து, அவளது முகம் முழுவதுமே ஒரு பேரொளி படர்ந்தது போல ஒரு பிரகாசமான புன்னகை மலர்ந்தது.
அவள் தன்னை மறந்தாள். முகேஷை மறந்தாள். தன்னைச் சுற்றியிருந்த உலகத்தையே மறந்தாள். தீரனின் அந்த ஆழமான கண்களைப் பார்த்ததும், அவளது இதழ்கள் தானாகவே விரிந்து ஒரு அகலமான, உண்மையான புன்னகையை உதிர்த்தன.
தீரனும் அவளைப் பார்த்து ஒரு சிறு புன்னகை செய்தான். சுற்றி இருக்கிறார்கள் என்று பார்வையை சுழற்றி அவளை எச்சரித்தான். அவனது கண்களிலும், அகலிகாவை விட்டுப்பிரிந்த ஏக்கம் தெரிந்ததும் அதை அகலிகாவும் கண்டுகொண்டால்.
ரியா ஓடி வந்து அகலிகாவைக் கட்டிக்கொண்டாள். “அகலிகா! நாங்களும் கிளம்பி வந்துட்டோம். தீரன் தான் சொன்னான், ‘முகேஷ் மட்டும் போனா நல்லா இருக்காது, நாமளும் போய் அவங்களுக்கு சர்ப்ரைஸ் கொடுப்போம்’னு. எப்படி எங்க பிளான்?”
அகலிகா ரியாவை அணைத்துக் கொண்டே, தீரனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது முகம் அப்படியே பிரகாசமாக இருந்தது.
இவ்வளவு நேரம் அகலிகாவின் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த முகேஷ் அப்படியே ஸ்தம்பித்து நின்றான். அவன் அகலிகாவை நன்றாக அறிந்தவன்.
“என்ன அகலிகா இது?” என்று முகேஷ் மெல்லக் கேட்டான்.
அகலிகா புன்னகை மாறாமல், “என்ன முகேஷ்?” என்றாள்.
முகேஷ் கொஞ்சம் பொறாமையுடனும், குழப்பத்துடனும், “இல்ல… நான் இவ்வளவு கத்தி குதிச்சு சர்ப்ரைஸ் கொடுத்தப்போ ‘நல்லா இருக்கீங்களா?’ன்னு சாதாரணமா கேட்டே. ஆனா இப்போ ரியாவைப் பார்த்ததும் உன் முகம் அப்படியே பல்பு எரிஞ்ச மாதிரி பிரகாசமாகிடுச்சு? என்னையும் விட உனக்கு ரியா மேல அவ்வளவு பாசமா?” என்று கேட்டான்.
முகேஷ் தொடர்ந்து சொன்னான், “உன் வருங்கால புருஷன் நான் வந்தப்போ நீ இவ்வளவு சந்தோஷப்படலையே அஹி? ரியாவைப் பார்த்ததும் இவ்வளவு எக்சைட் (Excite) ஆகிட்டியே? ஐ அம் லிட்டில் பிட் ஜெலஸ் (I am a little bit jealous)!” என்று ஒரு கிண்டலான தொனியில் கேட்டாலும், அவன் கண்களில் ஒரு கேள்விக்குறி இருந்தது.
அகலிகா தர்மசங்கடத்தில் நெளிந்தாள். “அ… அது வந்து முகேஷ்… ரியா இங்க வருவான்னு நான் கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்கல. அதான்…” என்று மழுப்பினாள்.
தீரன் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு அமைதியாக நின்றான். அவனுக்குத் தெரியும் அந்தச் சிரிப்பு யாருக்கானது என்று. அவனது உதடுகளில் ஒரு வெற்றிப் புன்னகை விளையாடியது.
அகலிகாவின் பக்கத்தில் நின்றிருந்த பார்வதிக்கு எல்லாம் புரிந்தது. அவள் அகலிகாவை இடித்து, அவள் காதருகில் குனிந்து மெதுவாகக் கிசுகிசுத்தாள்.
“ஏய் அஹி… சிரிப்பு தாங்கல போல? முகேஷ் பாவம், ரியாவைப் பார்த்துதான் நீ இப்படி சிரிக்கிறேன்னு நம்பிட்டு இருக்கான். ஆனா நீ யாரைப் பார்த்து இவ்வளவு சந்தோஷப்பட்டேன்னு உனக்கும் தெரியும், அந்தத் தீரனுக்கும் தெரியும்… அப்புறம் பக்கத்துல இருக்குற எனக்கும் தெரியும் டி!”
அகலிகா பார்வதியின் கையை ரகசியமாகக் கிள்ளினாள். “பாரு… சும்மா இரு டி!”
பார்வதி விடுவதாக இல்லை. “நிஜமாவே டி… இப்போ நீ கொடுத்த அந்தச் சிரிப்பு இருக்குதே… அதுதான் ‘ரியல் லவ்’ (Real Love). முகேஷ்க்கு நீ கொடுத்தது வெறும் ‘ஃபார்மாலிட்டி’. தீரனைப் பார்த்ததும் உன் முகம் எப்படி ‘க்ளோ’ (Glow) ஆகுது பாரு. இதை மட்டும் முகேஷ் கண்டுபிடிச்சான்னா அவ்வளவுதான்!” என்று நக்கலாகச் சொன்னாள்.
முகேஷ் மீண்டும் கேட்டான், “என்ன பார்வதி… உங்க ரெண்டு பேருக்குள்ள என்ன சீக்ரெட்? அகலிகா ஏதோ மறைக்கிறா போல?”
பார்வதி சிரித்துக்கொண்டே சமாளித்தாள், “ஒன்னும் இல்ல முகேஷ். லண்டன்ல அகலிகாவும் ரியாவும் செம பிரண்ட்ஸ் ஆகிட்டாங்களாம். அதான் ரியாவைப் பார்த்ததும் இவளுக்கு இவ்வளவு குஷி. என்ன தீரன் சார் நான் சொல்றது கரெக்டா?” என்று தீரனை வம்புக்கு இழுத்தாள்.
தீரன் சாவகாசமாகப் பேசினான், “இருக்கலாம்… சில பேருக்குச் சிலரைப் பார்த்தா தான் அந்த ‘ரியல் ஹேப்பினஸ்’ வரும். அது ரியாவாகக் கூட இருக்கலாம்,” என்றான் இரட்டை அர்த்தத்தில். அவன் கண்கள் அகலிகாவைச் செதுக்கின.
அகலிகா அவசரமாகத் தன் முகபாவனையை மாற்ற முயன்றாள். “சரி சரி… எல்லாரும் வந்துட்டீங்க, ரொம்ப சந்தோஷம். அம்மா எங்க?” என்று பேச்சை மாற்றினாள்.
முகேஷின் அம்மா வெளியே வந்து, “வா அஹி… எல்லாரும் உனக்காகத்தான் காத்துட்டு இருக்கோம். இந்தச் சர்ப்ரைஸ் பிளான் பண்ணதே தீரன் தான்,” என்றார்.
அகலிகா தீரனை ஒருமுறை பார்த்தாள். அவன் கண்களில் இருந்த அந்த ‘வெற்றி’ அவளை இன்னும் பலவீனமாக்கியது. முகேஷ் அவளது தோளில் கை போட்டு உள்ளே அழைத்துச் சென்றான். ஆனால் அகலிகாவின் மனம் மட்டும் இன்னும் நின்றிருந்த தீரனிடமே தங்கியிருந்தது.
பார்வதி பின்னாலேயே வந்து, “அஹி… உன் கண்ணு தீரனைத் தேடுது… ஆனா உன் கை முகேஷ் தோள்ல இருக்கு. இந்த ‘கண்ணாமூச்சி’ ஆட்டம் இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு டி?” என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டு அவளைச் சீண்டினாள்.
அகலிகாவிற்குத் தெரிந்தது… இது ஒரு மிக ஆபத்தான விளையாட்டு. முகேஷின் அன்பு ஒரு பக்கம், தீரனின் அந்தத் தீராத ஈர்ப்பு ஒரு பக்கம். இப்போது அவர்கள் ஒரே வீட்டிற்குள் இருக்கும்போது, இனி ஒவ்வொரு நிமிடமும் ஒரு த்ரில்லர் படத்தைப் போலத்தான் இருக்கப் போகிறது.
